| |
,,Ik weet
zelfs niet meer hoe mijn
kinderen er nu uitzien''
Vader Antoine krijgt al
tien jaar zonen en dochter
niet te zien
Nieuwsblad
Karen VAN DER SYPE
16/06/2003
Al tien jaar lang voert
Antoine De Witte (55) uit
Gent een verbeten juridische
strijd om het bezoekrecht
voor zijn drie kinderen uit
zijn tweede relatie. Het
staat ondertussen zwart op
wit vast dat hij twee keer
per maand het recht heeft om
dochtertjes Vicky (16) en
Felien (13), en zoontje Yoni
(12) een zaterdag bij zich
te hebben. Maar telkens
opnieuw staat hij voor een
gesloten deur als hij zijn
kroost gaat ophalen. ,,Ik
ben ten einde raad. Het
enige wat me nog op de been
houdt, zijn mijn vier andere
kinderen'', zegt hij. Zijn
ex-vriendin en moeder van de
kinderen, Brigitte G. uit
Zele, moet zich vandaag voor
de rechtbank van Dendermonde
daarvoor verantwoorden.
Antoine scheidde in 1974 van
zijn eerste vrouw. Hij nam
de zorg voor hun vier
kinderen op zich. Een tijdje
later leerde hij Brigitte G.
kennen. Uit die relatie
kwamen nog drie kinderen
voort: Vicky, Felien en Yoni.
In 1993 ging de vrouw
ervandoor met een andere
man. Ze nam de drie jongste
kinderen mee. Toen Antoine
via de vrederechter een
omgangsregeling wou
verkrijgen, werd plots het
vaderschap betwist. ,,Omdat
we niet getrouwd waren,
stonden de kinderen op haar
naam. Pas voor het hof van
cassatie is erkend dat ik de
natuurlijke vader ben'',
aldus Antoine. Aanvankelijk
werd hem het bezoekrecht
toegezegd. Slechts enkele
keren kon hij zijn kinderen
zien. En dan nog. ,,Nooit
zag ik ze alle drie
tegelijk. Altijd was er één
ziek '', zegt Antoine. Toen
hij zijn bedenkingen
daarover duidelijk maakte,
gooide zijn ex-vrouw de deur
onherroepelijk dicht.
Sindsdien heeft hij zijn
kinderen niet meer gezien.
Dwangsom van 1.000 euro
Beide ouders vechten nu al
tien jaar een bijzonder
bittere strijd uit. Om
beurten behaalden ze een
overwinning of dolven ze het
onderspit. Antoine werd
meermaals door de
tegenpartij beticht van
allerlei vergrijpen en een
slechte opvoeding van zijn
andere kinderen, maar dat
kon nooit worden hard
gemaakt. Moeder Brigitte G.
werd ondertussen veroordeeld
wegens het weigeren van het
bezoekrecht. Haar gezin
stond een tijdlang onder
toezicht van de
jeugdrechtbank. Enkele
maanden geleden kende het
jeugdhof Antoine definitief
het recht toe om twee
zaterdagen per maand zijn
kinderen te zien. Elke keer
dat dat niet gebeurt, wacht
de moeder een dwangsom van
1.000 euro. Maar zelfs dat
bracht tot nog toe geen
zoden aan de dijk. Voor
Antoine zit er niets anders
op dan, elke zaterdag dat
hij voor een gesloten deur
staat, een
gerechtsdeurwaarder de
situatie te laten
vaststellen en klacht in te
dienen bij de politie. Als
een gevolg daarvan staat
moeder Brigitte G. vandaag
opnieuw voor de rechtbank.
Antoine is moegestreden,
maar weigert op te geven.
,,Ik hou van die kinderen.
Ik wil hen zien en zij mij.
Dat weet ik van de oudste,
die eens thuis is weggelopen
en naar ons is gekomen. Dit
is de belangrijkste periode
uit hun leven en ik wil daar
deel van uitmaken. Ik mag en
wil de hoop niet opgeven.
Thuis staan hun kamertjes
altijd klaar, al tien jaar
lang. En elke zomer opnieuw
koop ik seizoenskaarten voor
pretparken, zoals toen we
nog een gezin vormden'',
zegt Antoine.
,,Ondanks alles
blijf ik geloven in het
gerecht. Wij hebben ons
altijd strikt aan de regels
gehouden. Rechtvaardigheid
kan niet uitblijven''.
Hun advocaten Jan De Winter
en Geert Decock gewagen van
kafkaïaanse toestanden.
,,Dit tien jaar aanslepende
dossier tart alle
verbeelding. We vrezen enkel
dat, als de moeder blijft
weigeren, ze uiteindelijk in
de gevangenis zal
belanden''.
,,Kinderen willen zelf
niet''
De schrijnende toestand
bezorgde Antoine al enkele
hartinfarcten. Ook de rest
van zijn gezin gaat aan de
situatie kapot. ,,Ons leven
ligt aan diggelen'', zegt
zijn oudste zoon Nico, die
samen met zijn vader vecht.
,,Wij missen onze zusjes en
broertje al tien jaar. We
weten zelfs niet eens hoe ze
er nu uitzien''. Moeder
Brigitte G. wil liever niet
reageren. ,,Ze wil dit debat
enkel voor de rechtbank
voeren'', zegt haar advocaat
Gert Coolsaet. ,,Die vrouw
is gelukkig en wil gewoon in
alle rust verder leven met
haar nieuwe gezin. De
tegenpartij is daardoor
gefrustreerd en probeert dat
geluk te ontwrichten. De
drie kinderen zijn volledig
op de hoogte van de situatie
en weigeren zélf om naar hun
natuurlijke vader te gaan.
Ze zijn het niet eens met
wat boven hun hoofden wordt
beslist. Hun moeder wil de
wet niet naast zich
neerleggen maar ze kan hen
niet dwingen om te gaan.''
Volgens de advocaat
bevestigen de verslagen en
dossiers van betrokken
hulpverleners,
jeugdbegeleiders en het
parket dat de kinderen bij
hun moeder en stiefvader
willen blijven. ,,Het hof
heeft één getuigenis gehoord
en zich daardoor laten
misleiden. Het dossier is
niet tot op het bot
uitgespit. De rechterlijke
uitspraak is definitief maar
de kinderen weigeren mee te
gaan. Ik vrees dat dit vroeg
of laat in een sociaal drama
uitmondt want de hele
kwestie zorgt voor enorme
spanningen in het gezin van
mijn cliënte'', aldus
advocaat Coolsaet.
bron:
http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?articleID=nbna16062003_004
***
De dag nadien
http://www.f4j.be/documenten/documenten2006/16_06_03_ik_weet_zelfs_niet_meer_hoe_mijn_kinderen_er_nu_uitzien.html
|
|
