Kinderloze vaders lijden in stilte

Bron: Algemeen Dagblad

3 april 2006

Door ANNEMIEK VEELENTURF

Onpeilbaar verdriet kenmerkt de levens van vaders die hun kinderen niet mogen zien. Soms halen ze als Dwaze Vaders...

Pieter Koole: 'het is moeilijk uit te leggen hoe intens het verdriet voelt.' FOTO COR DE KOCK

in Zorro-pak het journaal. Maar meestal houden ze zich stil. Een oerdrang is het. Een ‘heilig moeten’ waaraan Pieter Koole tot zijn grote frustratie geen gehoor kan geven. ,,Heel diep van binnen voel ik de enorme kracht die mij verplicht voor mijn dochters te zorgen. Ze te voeden, te koesteren, te beschermen. Dat mij dat onmogelijk wordt gemaakt, veroorzaakt een onpeilbaar verdriet.’’

Drie jaar heeft Pieter Koole (45), eigenaar van een bedrijf in Noord-Limburg dat onder meer biobrandstof produceert, zijn twee dochters niet meer gezien. Volkomen onverwachts vertrok zijn vrouw met meeneming van zijn kroost, toen 2 en 5 jaar. Een periode van juridische touwtrekkerij volgde. Sinds 2003 is het echter stil.

In Nederland zien heel veel vaders hun kinderen niet meer. Volgens demograaf prof. dr Jan Latten, verbonden aan het Centraal Bureau voor de Statistiek, heeft 44 procent van de kinderen uit scheidingen geen of slecht contact met de vader.

Dit betekent dat er in absolute cijfers elk jaar 15.000 tot 18.000 kinderen bijkomen die hun vader niet of amper zien. Tel daarbij de naar schatting 4400 tot 8800 kinderen in eenzelfde situatie van stellen die hebben samengewoond.

Achteraf gezien kan Pieter Koole er begrip voor opbrengen dat zijn vrouw hem verliet. ,,Zakelijk hadden we zware jaren achter de rug. Door financiële zorgen kon ik de slaap niet vatten. Liep ik ’s nachts te ijsberen door het huis. Toch: ik dacht dat we een harmonieus en liefdevol gezin vormden, ondanks de geldzorgen. Ik heb het niet zien aankomen.’’

Tien dagen waren vrouw en dochters spoorloos - ‘Ik dacht dat ik gek werd’ - toen bleek dat zij zich 240 kilometer verderop hadden gevestigd.

,,Per post kreeg ik bericht dat ons huwelijk was ontbonden. Nu ja, dat moest ik accepteren. Maar al snel bleek dat zij ook niet wilde dat ik mijn kinderen zag. Waarom precies heb ik nooit begrepen. In elk geval niet omdat ik de kinderen zou slaan of seksueel zou misbruiken; iets dergelijks heeft mijn ex me nooit verweten.’’

Het gemis van zijn kinderen was in deze spanningsvolle periode ‘de nekslag’. ,,Huilen, huilen, huilen... Ik kon niet meer functioneren, viel achttien kilo af. Het is moeilijk uit te leggen hoe intens het verdriet voelt. Het jaar ervoor had ik mijn vader verloren, met wie ik een goed contact had. Dat kwam hard aan, maar vergeleken bij het gemis van mijn kinderen was het veel makkelijker te accepteren.’’

De ontreddering waarin Pieter Koole was terechtgekomen, pleitte bij de Raad voor de Kinderbescherming niet in zijn voordeel. ,,Ik kreeg te horen: ‘Bij zo’n wrak zou ik mijn kinderen ook niet laten’ en ‘Huilende vaders zijn slecht voor kinderen’. Ik zou ‘mogelijk aan de alcohol zijn’, wat pertinent niet waar is. Kortom: er kwam een zweem van suggestie over de zaak te hangen waartegen ik onmogelijk kon opboksen.’’

Jaren volgden gevuld met strijd over een omgangsregeling. Soms kreeg Koole die toegewezen, soms juist niet ‘om de kinderen rust te geven’. Maar vrijwel steeds bleef contact uit. Intussen blijft het gemis knagen.

Pieter Koole noemt zich ‘een geboren vader’. ,,Ik heb van jongs af aan kinderen gewild. En toen ze er eenmaal waren, heb ik me intensief met hen bemoeid. Ik weet nog dat ik mijn dochters elke dag meenam naar de kersenboom. Bloesem bekijken. Ontdekken hoe die bloempjes langzaam plaatsmaken voor vruchten. En die dan plukken en thuis opeten.

,,Ze hebben m’n ziel eruit getrokken en die wil ik terug. Die pijn, de woede die dat oplevert; dat snapt alleen iemand die hetzelfde meemaakt. We huilen uit bij elkaar. Steunen elkaar met praktische informatie. Toch hoor je zelden van deze vaders omdat ze doodsbang zijn. Elk rumoer kan de kans op het zo gewenste contact weer verminderen.’’

Desondanks zijn de ‘dwaze’ vaders bij het grote publiek bekend door hun acties in Zorro- en Spider- Man-pakken. Ook Pieter Koole heeft ooit deelgenomen aan een bezetting van een kantoor van de Raad voor de Kinderbescherming. ,,We haalden het NOS Journaal, RTL Nieuws en heel veel kranten.’’

Tweede-Kamerleden bestookte hij met zijn ‘ouderschapsplan’. ,,Om problemen te voorkomen, zouden ouders op het moment dat een kind op komst is, al afspraken moeten maken over hoe het verder moet met hun ouderschap wanneer zij onverhoopt uit elkaar mochten gaan,’’ legt hij uit.

Zijn eigen kinderen zijn boos op hem, weet Pieter van zijn moeder, die haar kleinkinderen onlangs bezocht, nadat ze hen ook drie jaar niet had gezien.

Veel kinderen die een ouder lang niet hebben gezien, lijden aan het ouderverstotingssyndroom. Dit komt erop neer dat het voor een kind minder moeilijk is kwaad te zijn op de afwezige ouder dan van hem te blijven houden. Dat laatste is pijnlijker.

Denkt Pieter ze ooit weer te ontmoeten? ,,Ik heb mijn hoop gevestigd op mijn jongste. Wie weet dat zij zich ooit meldt. Dan hoop ik dat haar oudere zus ook over de brug komt.’’

 *** een kleine greep uit de reacties ***

O, o, o wat een zielige vaders. Ik ben benieuwd naar de reden WAAROM zijn kinderen bij hem worden weggehouden. Weet uit ERVARING dat vaders niet altijd de zielepootjes zijn die ze zich voordoen. Maar harde, koude, kille machines die er alles voor doen om jou, de ex, het leven zuur te maken. En daarbij niet voorbijgaan aan het kwetsen van hun kinderen. hun kinderen getuige laten zijn van schreeuw- scheld en stalkpartijen. Weigeren om ook maar één cent alimentatie te betalen, en ga zo maar door. En als ik hieronder die reacties lees van vaders bij Families 4 Justice (geen touw aan vast te knopen!!!) kan ik me niet aan de indruk ontrekken dat deze lieden knettergek zijn.

een ex-vrouw - met kinderen die bang zijn geworden voor hun vader - 04/04/06 - 16:05:20

 ***

Drs. N.J.M.Mul, arts (Hulpverlener in 'kinderbescherming' en 'Jeugdzorg')

Drs. N.J.M.Mul, arts - Raalte - 04/04/06 - 08:49:11

Onmenselijk : Het Gemis van Kinderen Ouders en Grootouders !

Toen de Tsunami ramp,en nu ook weer in New Orleans nog bezig was ,

Spetterden woorden als Kind herenigt met Vader,Moeder,Ouders,Grootouders etc van het tv-scherm af.

Maar wie maakt zich druk om deze ramp,om deze honderd- duizenden Kinderen Ouders en Grootouders,die moetwillig bij elkaar vandaan worden gehouden,door vaak een onwillige ouder,en met medewerking van de Nederlandse Staat!

Voorop staat dat een ernstig verlies gemis nooit kan worden verwerkt, zegt jos aalders (zorro) van familie4justice.

Veel ouders,grootouders hele families moeten nog steeds leven met het verdriet en de pijn om het gemis van hun kinderen.

Wie eenmaal het gemis van zijn of haar kind heeft moeten meemaken weet waar wij het over hebben en wat je dan meemaakt.

Het is buiten het overlijden het ergste wat je kan overkomen,alhoewel bij overlijden weet je er is geen hoop meer,maar bij het gemis,het weggehouden worden bij je kind(deren) blijf je toch altijd nog hopen(dat je elkander snel weer zal kunnen zien!)

Veel mensen geloven je niet als je vertelt dat je gewoon om niets je kinderen niet meer te zien krijgt,of dat je van alles en nog wat ,tot incest toe beschuldigt word !

Waar rook is daar zal ook vuur zijn denken de mensen dan vaak!

Nou dat vuur kunnen wij blussen,want die rook is er gewoonweg niet,zeker niet in de vele gevallen die wij kennen!

Wij merken helaas ook,dat er ook nog steeds veel misverstanden bestaan rond dit onderwerp.

Een voorbeeld is ,het misverstand dat het verdriet,gemis vanzelf wel over zal gaan, omdat de tijd immers alle wonden heelt.

Nog een ander voorbeeld van een misverstand is dat het gemis van een Kind minder erg zou zijn dan het gemis van een Ouder/Grootouder.

Dus ook om die misverstanden weg te nemen of misschien beter,de medelanders wat bewuster te maken,voeren wij regelmatig actie’s ,om zo op ludieke/kindvriendelijke wijze vaak verkleed als striphelden,het onder de aandacht te brengen bij onze medelanders!

Met deze actie’s roepen wij ook steeds meer lotgenoten op, om er mee naar buiten te komen en elkaar te steunen in deze onmenselijke ongelijke strijd om je Kinderen!

De ervaring leert ons dat ouders/grootouders en familie veel aan elkaar hebben,omdat zij bij alle andere instanties ,zoals Raad/Jeugdzorg/politie/justitie/de Nederlandse Staat,blijkbaar nog steeds niet serieus genomen worden!

Voor elke ouder is het gemis van een kind ,en het doet er niet toe hoe oud het is,de meest onnatuurlijke ervaring die er maar kan zijn.

Want ouderschap stopt niet bij een (echt)scheiding!

Dit is een HORROR die niet te verwerken is,je leven is nooit meer wat het ooit was, zelfs wanneer je erin slaagt om daarna verder te leven,beleef je zo'n onnatuurlijk onmenselijk iets,dat je het gevoel kunt krijgen te willen sterven: hoe moet ik nu verder?

Hoe moet mijn kind nu verder? De intensiteit van het verdriet en de pijn die dan vaak optreedt, is uit machteloosheid/vluchten/ziek worden/drank/drugs !

Gelukkig zijn er velen die ondanks alles toch door blijven strijden,en zo de wat zwakkere ook weer moed geven en hoop door ze er in te betrekken met actie voeren!

Natuurlijk ben ik het ook wel eens helemaal zat,maar ik heb mijn andere kinderen en kleinkinderen nog,die hun half broertje en oompje ook missen,dan denk ik nee wij moeten niet opgeven,wij gaan door !

*** 

J.Aalders

Jos Aalders - Velp gld - 04/04/06 - 07:36:23

Het wordt hoog tijd dat men stopt met het, op kosten van de belastingbetaler, blind en tot in het oneindige ter beschikking stellen van dure advocaten aan moeders die door de rechter opgelegde omgangsregelingen aan hun laars lappen. Omgangsregelingen moeten nagekomen worden en vaders dienen daarbij, indien nodig, hulp te krijgen van de politie, die zo nodig de moeder moet gijzelen. Het niet nakomen van de opgelegde omgangstegeling mag niet als wapen gebruikt kunnen worden om de vader te ruineren. Nu is dat wel zo. Zij lapt de regeling aan haar laars en hij kan, op eigen kosten, weer naar de rechter stappen. Dat is misselijk makende waanzin.