Koude douche voor wachtende
vaders. De Gentse Strafrechtbank
vermaakte het universele
mensenrecht "recht op
gezinsleven" tot een papieren
mensenrecht en honoreert
kindermishandeling.
10/09/08
eigen berichtgeving
Gent, strafrechtbank, Op
10 september viel een uitspraak
van de Gentse strafrechtbank in
zake De Clercq/Bakelandt
(niet-naleving van de
verblijfsregeling). Vader De
Clercq beschikt bij een veelvoud
van vonnissen over een recht op
gezinsleven en toch kan hij al
meer dan 6 jaar drie van zijn
vier kinderen niet meer zien
door toedoen van zijn ex.
Zoals in een
vorig artikel Vader pakt openbaar ministerie
in snelheid
al geschetst had
deze vader zijn ex hiervoor
rechtstreeks gedagvaard, gezien
het Openbaar Ministerie het niet
nodig vond om ter zake
initiatief te nemen. Stipt om negen
uur viel de uitspraak.
Tegen de verwachting in werd het
evenwel geen eindvonnis
met een aanhouding ter zitting,
maar een vonnis waarbij nog maar
eens een onderzoeksmaatregel
werd bevolen. De drie rechters
vinden het in de huidige stand
van het strafdossier
noodzakelijk om de gedagvaarde
moeder nogmaals te onderwerpen
aan een onderzoek. De termijn voor
dit onderzoek wordt ruim bemeten
op meer dan vier maanden. De
zaak staat voor verdere
behandeling op 14 januari 2009.
Niet alleen
bijzonder erg voor de kinderen
en de vader die de wet volledig
aan hun kant hebben en toch nog
vier maanden langer zullen moeten
wachten alvorens recht kan
geschieden. Door de jarenlange
beïnvloeding van de moeder is de
toestand van de kinderen zoals
bleek ter zitting onhoudbaar.
De moeder slaagt er blijkbaar niet in
de kinderen te
deprogrammeren waardoor deze
kinderen helemaal klem zitten.
De verdediging van de moeder, Mr. Muylle sprak vorige zitting
nog over de ontelbare
keren dat de kinderen naar de
psychologen zijn gebracht. De
Strafrechter zelf had het eerder over
jarenlange verwaarlozing van de
kinderen,
een juridische term
voor kindermishandeling, maar
zet nu zelf met deze uitspraak
na zes jaar van procedurehel "de cirk" verder.
Onvoorstelbaar hoe de Gentse
Strafrechtbank welke tijdens de
twee vorige zittingen wel
degelijk blijk heeft
gegeven van een zeldzaam gezien
inzicht in familierecht, nu toch tot
een tweede tussenvonnis is
gekomen
waarbij ze nu
zelf door de plooibank van de
moeder gaat en toegeeft aan
"moeders wil is wet".
Na een procedurehel van 6
jaar vordert het openbaar
ministerie na rechtstreekse
dagvaarding van de vader een
tweede keer 1 jaar cel
video: 11min55
“Ik ben het beu
dat de kinderen door de mangel
gaan.”
Aalter - Al sinds
2002 is het voor Chris De
Clercq, papa van vier rechtbank
in, rechtbank uit. De Gentse
Strafrechter Jorn Dangreau was
zichtbaar aangedaan doordat zijn
collega’s magistraten nooit een
greep hebben gehad op de onwil
van de moeder Ria Bakeland. De
advocaat van de vader mr. Luc
Maryns sprak ter zitting van zes
a zeven beschikkingen in
kortgeding
ter evaluatie,
maar telkens blokkeren ze. Uit
de burgerlijke procedure bleek
dat de gerechtsdeskundige mevr.
Crevits moeite heeft om de
verantwoordelijkheid nog te
dragen en gaf de magistraten de
ernst van de situatie te kennen
in haar deskundigenverslag. De
rechtbank gaf in mei dit jaar in
extremis de moeder drie maanden
de tijd om toch nog een blijk
van goede wil te tonen en deelde
de moeder mee dat door de staat
van wettelijke herhaling waarin
zij zich bevindt, de maximum
gevangenisstraf verdubbeld is
tot 2 jaar. Ook dat mocht niet
baten. De Gentse Strafrechter
deelde iedereen die het horen
wilde mee “Ik ben het beu dat
de kinderen door de mangel
gaan.”
“De cirk gaat
gewoon verder”
Wat helpen
probatiemaatregelen,
bemiddelingscommissie, comité
bijzondere jeugdzorg,
gerechtsdeskundige,
maatschappelijke enquêtes als
niemand een oplossing weet te
vinden mede doordat gemaakte
akkoorden zoals bijvoorbeeld een
schoolkeuze naar de prullenmand
worden verwezen en vervolgens
eenzijdig een school kiest waar
men de meeste invloed kan
uitoefenen. De advocaat van de
vader was verbolgen. Ook het
probatieverslag meldt dat de
toestand zoals het nu is
onhoudbaar is en er dwingende
maatregelen dienen genomen te
worden. “Het is beter dat de
twee ouders beslissen dan dat
men een beroep moet doen op
dwingende maatregelen, dat is
nog stigmatiserender”. De
advocaat van de moeder Mr. Jo
Muylle repliceerde in zijn
pleidooi
:
“de kinderen hebben dringend
een rustpauze nodig. En dat zijn
niet mijn woorden”. Waarop de
Strafrechter reageerde
:
“Het akkoord van de keuze van
het internaat dat is ook een
rustpauze”. De moeder
argumenteert dat het de keuze is
van de dochter zelf. Het
standpunt van de Strafrechter
daaromtrent was duidelijk
:
“ouders moeten toch samen kunnen
beslissen, je kan je niet
verbergen achter de wil van de
kinderen, mevrouw, je bent al
jaren actief aan het pogen. Het
is niet menselijk dat de zaak zó
uit de hand loopt. De toestand
is door Uzelf gecreëerd en dan
is het gemakkelijk zelf in de
zetel te gaan zitten en af te
wachten; De cirk gaat gewoon
verder.” Advocaat Muylle vroeg
een kort uitstel in afwachting
van het verslag van CBJ dat op 6
september diende neergelegd te
zijn. Hierop gingen de drie
Strafrechters kort in
beraadslaging. Het gevraagde
korte uitstel werd niet
verleend.
“Er zijn al
zoveel enquêtes geweest, mevrouw
creëert telkens opnieuw uitstel,
argumenteerde de Strafrechter.
En hij eindigde met : “Het
wraakroepende is hoe langer het
duurt, hoe rampzaliger voor de
kinderen”.
Daarop ging de
rechtbank verder met de
behandeling van de zaak.
“moeder maakt de
vader tot een monster”
De advocaat van
de vader vond vreemd genoeg toch
een lichtpunt. De jongste
dochter heeft het syndroom van
down, “Men kan dit kind niet
programmeren. Het kind komt
sinds kort naar haar vader en
ook de contacten met de
grootouders verlopen prima. De
andere kinderen komen niet omdat
ze de kinderen programmeert en
de moeder maakt van de vader een
monster. De moeder kan dit
blijkbaar niet deprogrammeren.
De vader werkt en
betaalt onderhoudsgeld voor de
kinderen. Er is volgens
advocaat Maryns geen ander
middel meer dan hieraan paal en
perk stellen.
“Ze is de
situatie niet meer meester”
De moeder heeft
de situatie zelf gecreëerd, daar
heb je 100% gelijk in. In 2007
werd de moeder veroordeeld tot 6
maanden effectief en zes maanden
voorwaardelijk. Daarop volgde
op 13 december 2007 een
kortgeding en daarin is men
creatief geweest en kon de vader
de kinderen gaan afhalen na
schooltijd. Nadien zou de moeder
op geen enkele wijze de kinderen
nog beïnvloed hebben. Ontelbare
keren zijn de kinderen gebracht
naar de psychologen. Mijn
cliënte is zelf ook in
begeleiding en wist dat haar
twee jaar cel boven haar hoofd
hing. “Ze is de situatie niet
meer meester”, en volgens
advocaat Muylle is de moeder in
het laatste jaar niet bij machte
geweest om de houding van de
kinderen te doorbreken. Ze
heeft alles gedaan en dan is er
nog het principe van ‘non bis in
idem’ (2 x straffen voor
éénzelfde feit). Dan stel ik me
nog in de plaats van de
kinderen. Wij zijn zo vaak naar
de psychologen moeten rijden en
dan nu wie ons naar de
psycholoog reed naar de
gevangenis ?. Waarom zouden
wij dan nog naar U moeten
luisteren? Wat is hiervan de
toegevoegde waarde?” Waarop de
Strafrechter: “Het is niet
alleen hier maar ook in andere
zaken zo.
"Wij zien ook
geen oplossingen meer, we
vorderen minstens effectief één
jaar"
Dat waren de
woorden van het mevrouw de
procureur. Maar het was wel de
vader die in deze procedurehel
de moeder rechtstreeks
correctioneel liet dagvaarden,
omdat de probatiemaatregelen
geschonden werden.
Het rechtreeks
dagvaarden voor de
Strafrechtbank is een zeldzame
techniek die advocaten vaak niet
kennen of niet willen toepassen
in dit soort zaken.
Het Openbaar
Ministerie kon moeilijk anders
dan zich bij deze dagvaarding
aansluiten, nadat het al die
jaren deze lijdensweg van de
vader min of meer passief had
aanzien. Het niet naleven van
gerechtelijke uitspraken treft
de openbare orde immers in het
hart van de samenleving. Na een
zes jaren loyaliteitsmisbruik is
het immers duidelijk dat ook het
openbaar ministerie voor de
moeder gedurende die tijd maar
door de plooibank diende te gaan
omdat gelet in deze strafmaterie
voor moeders geen gerechtelijke
uitspraken ten uitvoer worden
gelegd.
Uitspraak 10
september eerstkomend.
De moeder was na
de zitting niet bereid om
commentaar te leveren en meester
Muylle wenste in dit delicate
dossier te wachten op de
uitspraak. De advocaat van de
vader reageerde vorige zitting
al met “zo moet ik geen vijf
dossiers in mijn leven hebben!”
De vader was wel
bereid voor een interview.
Verslag: 4bf.eu
Noot: België is één van
de weinige landen ter
wereld waarbij het
slachtoffer van een
misdrijf de dader voor
de Strafrechter kan
brengen door zelf een
rechtstreekse
dagvaarding op te
stellen in plaats van
het OM. Het slachtoffer
dient dan een dossier
van bewijslast samen te
stellen en hoeft dus
niet te wachten op de
beslissing van het
Openbaar Ministerie.
De Voorzitter van de 19é Kamer van de correctionele rechtbank van Gent dhr. J. Dangreau kon niet duidelijker zijn. "Kinderen moeten hun beide ouders kunnen zien. Punt."
R.B. uit Aalter verscheen op woensdag 28 mei 2008 voor de strafrechtbank wegens het niet afgeven van kinderen. Het OM eiste een effectieve straf wegens staat van wettelijke herhaling. De moeder werd eerder op 13/02/2007 veroordeeld door het Hof van beroep tot een jaar gevangenisstraf waarvan 6 maanden effectief en 6 maanden met probatieuitstel.
De probatievoorwaarden werden volgens de vader C. D. C. uit Bellem geschonden. Als ultiem middel dat ook de vader contact zou hebben met de kinderen dagvaardde C.D.C. zijn advocaat Mr. Maryns de moeder rechtstreeks voor de strafrechtbank.
De moeder welke gedurende jaren door verschillende advocaten werd bijgestaan zou volgens het deskundigenverslag geen enkele medewerking hebben verleend door passief verzet. Volgens het verslag was contactherstel geen succes geworden doordat de moeder een extreme vorm van verzet handhaaft. Psychologisch verslagen wijzen in dezelfde richting. De kinderen zijn reeds vijf jaar van hun vader verstoken.
Deze beide ouders hebben vier tieners. Het contactherstel met de vader is enkel gelukt voor het kind met het syndroom van Down. “Ik heb mijn kinderen gestraft” zei de moeder, maar de Voorzitter stak zijn ongenoegen omtrent het programmeren van de kinderen niet onder stoelen of banken. “Je oogst, wat je gezaaid hebt”, en verder : “Zeg alstublieft! Al die verslagen, al die rechters, als moeder ben je verplicht om mee te werken, het is zo een belasting voor justitie.”
De Voorzitter sprak van een procedure-hel en wees de moeder erop dat ze voor een strafrechtbank staat. Hij verweet haar indoctrinatie en manipulatie van de kinderen en voegde er opgewonden aan toe “DIT IS EEN JARENLANGE VERWAARLOZING VAN DE KINDEREN !”
“Mijn cliënte heeft fouten gemaakt” gaf Mr. Jo Muylle, de advocaat van moeder toe. “Wij hebben op ons kantoor (Mr. Jef Vermassen) afspraken gemaakt. Het kind met het syndroom van Down is heel moeilijk te programmeren op lange termijn en daardoor is het contactherstel met de vader wel gelukt. De moeder begrijpt inmiddels dat ze er zelf alleen niet meer uitgeraakt door het harnas dat ze zelf heeft gecreëerd”. Volgens Jo Muylle, dringt een beslissing zich op. Vrijspraak is problematisch maar veroordeling is dit evenzeer en naar zijn mening komt deze rechtstreekse dagvaarding alleszins te vroeg (sic).
De rechtbank deed nog haar duit in het zakje :“Wanneer een straf uitgesproken wordt, is in ieder geval de beïnvloeding weg. Als moeder in de gevangenis zit, wordt het gezag aan vader gegeven”. De Voorzitter voegde er nog aan toe : “De rechtbank is zich er terdege van bewust dat hoe dan ook de kinderen hier het slachtoffer zijn”.
Na een korte beraadslaging deelde de Voorzitter aan verdachte mee dat door de staat van wettelijke herhaling waarin zij zich bevindt, de maximum gevangenisstraf verdubbeld tot 2 jaar. De zaak zal op 3 september aanstaande om 10 uur voortgezet worden. Op dat ogenblik zal de strafbepaling mede afhangen van de mate waarin zij medegewerkt heeft aan een correcte uitvoering van de verblijfsregeling bij de vader. Tenslotte sprak de Voorzitter de moeder toe. “Mevrouw ik hoop dat je nu de boodschap begrepen hebt.”
Deze beide ouders hebben vier tieners. Het contactherstel met de vader is enkel gelukt voor het kind met het syndroom van Down. “Ik heb mijn kinderen gestraft” zei de moeder, maar de Voorzitter stak zijn ongenoegen omtrent het programmeren van de kinderen niet onder stoelen of banken. “Je oogst, wat je gezaaid hebt”, en verder : “Zeg alstublieft! Al die verslagen, al die rechters, als moeder ben je verplicht om mee te werken, het is zo een belasting voor justitie.” 
E-mail
paginalink
suggestie/opmerking?
print selectie