VTM-reportage Kind te koop

“Het gaat om kinderen hé. Je begrijpt dat daar iets moet tegenover staan.” Aan het woord is snoopyke, een draagmoeder uit Limburg. Dat er in ons land géén wetgeving bestaat omtrent draagmoederschap leidt in de praktijk tot hallucinante wantoestanden. Nicholas Lataire en Ellen Richardson geven zich uit als wensouders op zoek naar een draagmoeder. “Wat we zijn tegengekomen grenst werkelijk aan het surrealistische”, aldus Nicholas. “Draagmoeders die een huis willen in ruil voor een baby. Wensouders die zodanig hopeloos op zoek zijn naar een baby, dat ze berooid achterblijven. Te gek voor woorden.”

Helemaal verbouwereerd zijn we na een tweede ontmoeting met onze eventuele draagmoeder. We maken ons zorgen om de praktische kant van de bevalling. “Allemaal aan gedacht”, stelt ze ons gerust. “Ik beval als draagmoeder met jouw sis-kaart. Dan zijn er geen paperassen vereist achteraf en is het effectief jouw kind.”

Marleen Temmerman, professor gynaecologie aan het universitair ziekenhuis in Gent, bevestigt ons dat er bij een opname in eender welk ziekenhuis geen identiteitsbewijs wordt gevraagd. Een eenvoudige sis-kaart volstaat. “Ik heb navraag gedaan en inderdaad, je kan heel gemakkelijk met je sis-kaart alleen of met de sis-kaart van iemand anders, je aanmelden en prenataal gevolgd worden of zelfs daar gaan bevallen. In eender welk ziekenhuis.” Temmerman pleit er dan ook voor om een wettelijk kader uit te werken voor het draagmoederschap want momenteel is er niets geregeld.

EEN VOORSCHOT VAN 2500 EURO
Amper 1 dag nadat we als wensouders ons zoekertje plaatsen op het internet, krijgen we 2 reacties. Eén daarvan is snoopyke. Ze is in augustus bevallen van een ander kindje voor een wenskoppel en wil nu hetzelfde doen voor ons. Onder tijdsdruk. “De klok tikt. Het moet snel gaan”, zo schrijft ze ons tijdens een chatsessie. “Trouwens, als jullie te lang gaan twijfelen gaan jullie er toch niet mee door.” De volgende dag spreken we af. Op geen enkel ogenblik stelt de draagmoeder vragen over onze situatie als wensouders. Hoe we wonen, hoe we het kindje zullen opvoeden … het lijkt allemaal niet belangrijk. De vragen die wíj hebben voor haar en de zorgen die we ons maken, worden systematisch van tafel geveegd. ”Je moet je daar allemaal niet teveel zorgen om maken. Jullie gaan gewoon mee naar de gynaecoloog en dan groeit het vertrouwen wel. We kunnen zelfs vriendinnen worden. Als jullie nu zeggen, we gaan ervoor, dan hebben we een deal.” Maar geen deal zonder geld.

Na onze eerste ontmoeting moeten we een voorschot betalen van 2500 euro. We houden de boot af en zeggen dat we er nog even over moeten nadenken. Opnieuw worden we onder druk gezet. “Als ik deze week niks meer hoor en ik kom iemand anders tegen en die mensen zijn vastberaden, tja, dan ga ik daarvoor. Ik wil ook zekerheid.” Financiële zekerheid, bedoelt snoopyke dan. Want op het einde van de rit zou de baby bij deze draagmoeder ons minstens 25.000 euro kosten.

Ook Benjamin en zijn partner Bart, een homokoppel, hebben contact gehad met snoopyke. “Ze bood ons een baby aan. Wij waren inderdaad vragende partij maar we stelden ons toch vragen bij het financiële aspect. We wilden wel alle onkosten vergoeden, dat spreekt voor zich. Maar daar bovenop ook nog eens een prijs betalen, echt een kind ‘kopen’ op bestelling, dat zagen we niet zitten. Zij drijft pure kinderhandel.” Nadien hadden Benjamin en Bart contact met nog 36 andere draagmoeders. “Het aanbod is groot, wees gerust.”