Bron     masha-and-katsja.com 

Datum  01/01/08

 

Waar het allemaal begon


Mijn ex vrouw was van Wit Russische herkomst en ik was gehuwd van 1995 tot en met 2000 met haar. Uit dat huwelijk zijn twee kinderen geboren, Saartje en Dorien.

In 2000 zijn we dus na een reeks incidenten uit mekaar gegaan, meer te danken aan het feit dat mijn ex vrouw Natalia B. zich niet wou aanpassen aan de Belgische wetgeving en manier van leven.

Werken deed ze niet, ze dronk wodka met vriendinnen en reed dan nog dronken met de wagen, deed niks in het huishouden en kocht dingen die zeker niet nodig waren.

Met andere woorden leefde hier als god in Frankrijk maar bracht er zelf niks voor binnen.

Tot de bom ontplofte en ik zelf het huis heb verlaten na dat ik al hartklachten had van de stress die alles meebracht.


De echtscheiding was voorbij en we leefden ons eigen leven


Die echtscheiding verliep niet van een leien dakje. Daar mevr.B. in alles tegen werkte en mij het leven zo moeilijk mogelijk maakte.

En al bij al kreeg zij dus alles gedaan van de rechtbank omdat ik zelf het huis had verlaten. Er werden geen vragen gesteld waarom of hoe en wat de reden van mijn vertrek was.


In 2003 kwam mijn ex vragen of ik afstand van mijn kinderen wou doen.


In 2003 kwam mijn ex vrouw Natasja genoemd (Russische benaming voor Natalia) bij mij over de vloer met een papier dat ze zou gewillen hebben dat ik tekende als bewijs dat ik volledig afstand zou doen van de kinderen. Iets wat ik zeker niet deed daar ik zielsveel van mijn twee schatten houd.

Door dat ik weigerde was haar eerste commentaar dat ze alles zou doen om mij kapot te maken. En ze zou mij zoals ze zei met de grond gelijk maken.


Enkele maanden nadien was het dan zo ver


Op een weekend reed ik naar haar thuis om de kinderen af te halen voor mijn bezoekrechten uit te oefenen, maar stond weer zoals nogal was gebeurd voor gesloten deur.

Ik wachtte en wachtte maar niemand kwam opdagen.

En zoals het hoort ging ik dan bij de politie klacht neerleggen voor het niet afgeven van de kinderen.

Maar dat haalde natuurlijk ook niks uit, maar ja je moet het doen. Na drie dagen zijn we dan te weten gekomen dat de kinderen en mijn ex in Wit rusland waren zonder ook maar iets te zeggen. Want ze mocht volgens het echtscheidingsvonnis het land niet verlaten met de kinderen zonder mijn toestemming en had dan ook dat voorstel gedaan om afstand te doen van mijn kinderen.


Wat te denken ?


Ik kan enkel zeggen dat je als man daar dan verslagen staat en niet eens weet wat er gebeurd met je.

Ik ben dadelijk naar de politie geweest en kreeg daar te horen dat ze de eerste 3 weken niks konden doen. Ik stond perplex en kon niet meer geloven wat ik daar hoorde. Waar konden mijn kinderen zijn na drie weken.


Acties ondernemen


Ik ben dan direct zelf alles beginnen uitzoeken en proberen te weten te komen waar ze waren en hoe ik ze terug kon krijgen. Iets wat zeker niet simpel is daar Wit Rusland niet bij de deur ligt en je er zo maar niet naartoe kan gaan. Maar na een tijdje hebben we dan toch de mensen gevonden die daar druk konden uitoefenen zodat ze terug naar belgie is gekomen met de kinderen. En na drie maanden was ze dan terug met twee kleine kinderen die doodziek waren. Ze hadden daar een virus opgelopen dat hier in belgie al meer dan 30 jaar was uitgestorven. 1 van de kinderen is dan ook direct in het ziekenhuis opgenomen. Ze waren niet meer om aan te zien. Niet te geloven dat een moeder het zo ver kon laten komen met haar eigen kinderen.


De rechtzaak voor ontvoering van minderjarigen


Dan kwam de zaak van de ontvoering voor de rechtbank te Turnhout. Ik met mijn hoop op 100% en de moed opgeheven naar de rechtbank want stond toch wel sterk in mijn schoenen met al die bewijzen die er waren tegen mijn ex vrouw. De zaak kwam voor en de advocaten begonnen hun pleidooi. Na dat de advocaat van mijn ex gedaan had en mijn advocaat begon stond mijn ex recht en begon te tieren en te brullen juist of ik was er het vuil van de straat en ik werd daar zelfs met de dood bedreigd voor de balie van de rechter. Maar het was juist of deze stoppen in zijn oren had op dat moment want hij reageerde er niet eens op.

Juist of ze alle rechten in handen had en niks kon misdoen. Tot driemaal toe werd er gezegd dat ze moest zwijgen maar dat deed ze dus niet. Als ik dat had gedaan als man of als belg zou ik vlug aan de buitenkant van de deur hebben gestaan denk ik.

Ik stond gewoon aan de grond genageld en wist echt niet meer wat te doen.

Wie was en wat betekende ik nog daar???

En eens ze haar zeg gedaan had werd de zaak gesloten. Ik kreeg niet eens de tijd mijn mond open te doen. Weer stond ik daar gewoon voor niks.


De uitspraak


1 maand nadien kwam dan de dag van de uitspraak en ik weer naar de rechtbank om toch maar te zien wat het zou geven. Mijn ex vrouw zou eindelijk gestraft worden voor haar daden en voor wat ze mij had aangedaan. Want kan je verzekeren dat die drie maanden mij een pak geld hadden gekost en dat je geen dag gerust bent zonder dat je weet of je kinderen veilig zijn.

We kwamen in de rechtzaal en de uitspraak volgde.

Je staat daar vol verwachting te luisteren naar de woorden van de voorzitter en dan valt het gordijn.

Mevr B. werd veroordeeld voor 6 maanden celstraf met uitstel (dus niks) kreeg 5 jaar voorwaardelijk voor gebeurde feiten (das ook niks) en als vader zou een schadevergoeding krijgen voor de waarde van 1 Euro plus intresten. Dat was dus ook niks. Al mijn geld plus minus een dikke 8000 euro er in gestoken en 1 euro terug krijgen?

Ik wist niet wat ik hoorde. Stond daar verslagen zonder woorden. Het enige wat ik nog kon zeggen was, is dat het belgische gerecht? Wat een poppenkast is dat? Als kinderen ontvoeren al kan zonder straf te krijgen dan heb ik dat gerecht niet meer nodig.

Met als gevolg dat ik een boete kreeg van 175 euro voor smaad aan de rechtbank.

Kinderen ontvoeren 1 euro- je gevoelens uiten 175 euro

Wie kan dit nog geloven?

Het enige wat ik nog gezegd heb is dat ze het nog zou doen en dat ze het daarvoor niet zou laten. Wat mij weer bijna 175 euro koste. Maar ben toen op tijd kunnen gaan lopen. Ja ben gaan lopen want kon het daar niet meer houden na zo’n woorden.


Nadien was het helemaal kermis


Nadien was het dus helemaal niet meer te doen. Ik kon niks doen en werd door mijn ex vrouw gewoon weg gelachen met de woorden van; wat kan jij mij doen stomme belg. In het Russisch doernoi belgitse.

Kreeg mijn kinderen meer niet te zien dan wel en werd steeds weer over en over uitgelachen aan de telefoon. Ze wist nu dat ze het toch ongestraft kon doen. Ik ging naar de politie en die deden dus ook niks anders dan klachten noteren en dan op de stapel leggen. Wie was ik nog in Belgie en wat betekende ik nog? Wie inttereseerde zich nog in het welzijn van die twee kinderen. Dat weet ik nu nog steeds niet. De kinderen werden door mijn ex verwaarloost. Gingen meer niet naar school dan wel en veranderde zelfs drie keer in 1 schooljaar van school omdat ze overal problemen kreeg door haar wangedrag. De kinderen waren echt ondervoed en slecht gekleed. Droegen schoenen die te klein waren ofwel stuk waren. Echt het was niet om aan te zien. Als ik ze dan een weekend kreeg dan kocht ik in eens kleren en schoenen zodat ze er fatsoenlijk konden bij lopen. Deed hun haartjes en ze waren dan zo fier dat ze er zo mooi konden uitzien. Ik heb dikwijls een traan moeten wegpinken omdat de kinderen zo onder mijn ex haar gedrag lijdde.

Ze maakte de kinderen kapot door hen een diertje te geven zoals een kat of een konijn en eens de kinderen er gehecht aan waren gaf ze dat dan weg aan andere mensen. Iets wat de kinderen heel zwaar kwetste en iets wat ze zeker niet konden hebben. De kleedjes die ik mee gaf en waar ze zo fier op waren werden voor hun ogen in de vuilnisbak gegooid met de woorden; wij moeten niks hebben van papa.

De kinderen gingen er gewoon aan onderdoor en ik kon er zelf niks aan veranderen want had als man niks te zeggen over het hoederecht.


In 2005 was het weer prijs


In juni 2005 was het weer van hetzelfde liedje. Ik kwam aan haar deur om de kinderen af te halen en stond weer voor gesloten deuren.

Toen ik aan het achter raam ging kijken stond ik voor een nog grotere verrassing. Het huis was leeg en er was dus niemand meer te bespeuren. En daar sta je dan met je mond vol tanden. Weer maar naar de politie lopen en weer kreeg ik te horen dat die niks konden doen de eerste drie weken en weer begon alles opnieuw. Ik kan je zeggen dat je gevoelens dan erg op de proef worden gesteld. Wetende dat ze niks voor de kinderen doet en dat ze met hen dan nog naar een land trekt waar de kinderen niks hebben.

Van iemand uit de buurt waar ze woonde kwam ik dan te weten dat ze diezelfde dag nog met een bus was meegereden naar Wit Rusland. Ik ben dan direct in de wagen gestapt met een vriend en ben direct achterna gereden richting Rusland. Zonder er ook maar bij na te denken of wat dan ook. In Terespol juist voor de Russische grens hebben we haar dan te pakken gekregen. En heb ik de kinderen van de bus afgehaald en in de wagen gezet. We zijn dan terug gekomen en ik hield de kinderen natuurlijk bij mij. Want ze waren als de dood uit schrik om naar Rusland te moeten. Dorien zei zelfs ; Als mama mij nog wil meenemen dan blijf ik stokstijf staan dan krijgt ze mij niet in de wagen of de bus. Zoveel moest dat kind er van hebben. Op een dag zei ze zelfs tegen mij. Papa als ik een mes had dan zou ik wel veel meer kunnen hé. Ik vroeg daarop; wat zou je daar dan mee doen? Waarop ze antwoordde; dan kon ik mama dood doen en kon ze ons niet meer naar Rusland doen. Ik kreeg gewoon tranen in mijn ogen. Als zoiets uit de mond komt van een kind van nog geen 5 jaar? Ik kan je zeggen dat je dan wel eens moet wegkijken en dat je op zo een moment veel denkt en tot alles in staat zou zijn. Mijn kinderen (dus alle twee) begonnen al te praten dat ze niet meer wilde leven als ze bij hun mama moesten blijven wonen. Dat zijn toch bewijzen genoeg om iets te doen en wat te laten gebeuren. Maar niks gebeurde er. Maar terug thuis met de kinderen en veilig bij hun papa en grootouders, want ik woonde bij mijn ouders in waren ze gelukkig en blij met al hun diertjes die ze hier hadden en hun speelruimte. Tot na een paar dagen mijn ex aan de deur kwam. De kinderen kropen weg achter de salon en in de kast zodat ze de kinderen niet terug zou kunnen meepakken. En daar sta je dan. Ik belde de politie dat ze haar van het eigendom moesten komen zetten en die kwamen wel maar deden weer niks zoals gewoonlijk.

Uiteindelijk is ze dan terug vertrokken en de kinderen konden terug normaal ademen. Want ik heb nog nooit kinderen zo bang gezien. In de tussentijd had ik wel een advocaat aangesproken zodat die er een rechtzaak kon van maken zodat de kinderen voor goed bij mij konden blijven en dat er toch een oplossing zou komen. Maar dan kwamen de dreigtelefoons. Ik kreeg telefoon van deurwaarders die zouden aangesteld zijn om de kinderen te komen halen. Maar geen van hen wou het doen omdat ze de omstandigheden kenden en die mensen toch ook een hart hebben, bleek toen. Van de politie dat ik de kinderen terug moest afgeven omdat ze het hoederecht had en dat ik dat moest naleven of ik anders zou gedagvaard worden voor (luister goed) parrentale ontvoering.

Maar die zeiden zelf dat ze hetzelfde zouden doen als ze in mijn schoenen zouden staan. Dus die ondernamen ook niks tegen mij.

Dus ergens gaf iedereen mij gelijk in mijn ondernemen en dat voelde op dat moment wel eens goed aan. Maar was maar van korte duur.


Na 8 dagen brak de hel terug los


Na acht dagen waren de kinderen dus nog bij mij en was alles zoals gewoonlijk goed en waren de kinderen gelukkig. Tot de deurbel ging en er een deurwaarder aan de deur stond. Deze had een papier bij voor mij dat ik moest aftekenen. Hij wist echt niet wat zeggen want had zelfs met die man te doen. Maar wat kreeg ik in mijn handen geduwd? Een dwangbevel voor een soms te betalen van 500 euro voor elke dag dat ik de kinderen bij mij had. Dus dat was zo al 4000 euro voor die 8 dagen en dan nog eens 500 voor elke dag meer. Hoe kon ik dat betalen. Ik belde mijn advocaat en die zei onmiddellijk dat het beter was de kinderen gewoon af te geven of ik zou heel veel problemen krijgen met de rechtbank en alle kansen verliezen. Dus heb ik tegen mijn gevoel en mijn geweten in de kinderen dan toch moeten afgeven. Ik was kapot. Je had die kinderen moeten horen huilen en brullen. Dat was erger dan wat ik ooit in mijn leven had meegemaakt. Ik was er echt ziek van. Maar wat kon ik doen? Niks want weer werd ik aan de kant geschoven door de rechtbank van Belgie.


Ik hoorde niks meer van de kinderen of mijn ex.


Het weekend nadien was het dus mijn weekend en ik was zoals altijd paraat om de kinderen gaan te halen. Maar wist niet eens waar ik ze moest halen. Ik belde en de telefoon werd neergegooid ik probeerde te smsen en daar kreeg ik eveneens geen reactie op. En zo duurde het weken. Ik was al een paar keer naar de politie geweest en die konden enkel zeggen dat mijn ex nog was ingeschreven in de gemeente Herselt.

Dus daar sta je. Je weet niet waar de kinderen zijn en niet eens hoe ze het maken en je kunt weer maar gaan zoeken. Dit duurde zo een maand of twee tot ik een rekening in de bus kreeg van een school in Antwerpen, genoemd Vita et Pax. Ik kende de school niet en heb dan maar gezocht tot ik ze vond en belde. Deze mensen hebben me dan op de hoogte gebracht van haar adres en de staat van de kinderen. Maar ik hoorde dat deze vrouw aan de telefoon ook achterdochtig was naar wie ik was en hoe ik was. Maar alles wat ik zei was juist dat het allemaal verzonnen was. Die vrouw vertrouwde mij dus niet. Die vrouw kende mij niet en ik kende haar niet, maar iets zei me dat die mensen wel verkeerd ingelicht waren. Maar ja ik had een adres en vond mijn kinderen terug.


Waar woonde ze toen ?


Ik wist nu dat ze op de Mechelse steenweg te Antwerpen woonde en dat ik ze daar zou vinden maar hoe en wat dat was natuurlijk een vraagteken.

Maar ik reed dus naar het adres en wat bleek? Ze woonde niet in een huis of appartement maar in leegstaande bureauruimtes. Ik kon mijn ogen niet geloven. Ik belde daar aan en de kinderen kwamen aan de deur aangelopen waarna mijn ex aankwam. Dus ze kon ze niet meer weg steken en kon niks meer ontkennen aan de kinderen. En wonder bij wonder kreeg ik de kinderen mee. Maar dan begonnen de kinderen gaan te vertellen. Het eerste was dat ze in een vies huis leefde, dat er rare meneren over de vloer kwamen waar ze bang van waren, dat ze geen speelruimte hadden enkel een donkere garage om te spelen en dat ze alleen door al dat verkeer te voet naar school moesten en steeds bang waren. Dus geen leefmilieu voor twee kinderen van 6 jaar.

En telkens was er dan dat geween van dat ze bij mij wilde komen wonen. Het verscheurde mijn hart gewoon en ik kon niks doen. Het gerecht luisterde niet en ik stond machteloos. Maar had wel de zaak voor de rechtbank getrokken van de laatste keer dat ze de kinderen wou ontvoeren.

En daar wachtte ik met veel ongeduld naar af. En na twee maanden was het dan zo ver. Ik moest naar de rechtbank in Turnhout komen voor de rechtzaak. Ik nam mij voor van; hans jonge zorg dat ze je deze keer de mond weer niet snoeren hé. En ik maakte mezelf sterk. De zaak werd bepleit door de rechtsmensen en nadien kreeg ik dus toch de kans mijn woord te doen. Maar na 5 minuten werd ik de mond al terug gesnoerd en ik kon niks meer zeggen. Na een maand zou de uitspraak zijn.


Wat was de uitspraak deze keer?


De dag van de uitspraak dacht ik. Ze had voorwaardelijk en een celstraf van 6 maanden die dus effectief zou zijn bij een andere poging tot ontvoering. Ik was gerust en zeker dat ze dus deze keer wel gestraft zou worden voor haar daden en voor wat ze de kinderen aandeed. Maar niks was minder waar.

Er zou een omkering tot het hoederecht kunnen komen na dat er een psychologisch onderzoek was uitgevoerd op de kinderen. En dat was alles. Geen schadevergoeding voor geleden pijnen niks, niks en nog eens niks.

Ik stond echt met mijn mond vol tanden. Kon mijn oren niet geloven. Maar aan de andere kant dacht ik wel; als die psychologe ziet wat die kinderen meemaken dan moet ze wel iets doen. De kinderen hebben zelfs al zelfmoordneigingen op die leeftijd, dus is het wel nodig dat er wat gebeurd.

Maar maanden verstreken en van dat onderzoek was niks te horen. Een half jaar ging voorbij en nog steeds niks. Maar wat kan je doen. Het gerecht kan je niet sneller laten werken of de nodige instanties ook niet. Dus daar sta je weer met je rug tegen de muur.

 

Tot je weer verbaast staat en de schrik tot in je tenen slaat

Tot ik in februari de kinderen terug deed naar mijn ex en ze aan de deur stond te wachten. Daar kreeg ik weer een scheldpartij naar mijn hoofd gegooid om U tegen te zeggen.

De kinderen begonnen alle twee te wenen en Saartje nam mij bij mijn nek vast en fluisterde in mijn oor; jij bent de liefste papa op de hele wereld. Ik had echt moeite om mijn tranen in te houden. Niemand die zoiets niet heeft meegemaakt kan zeggen hoeveel pijn het kan doen. Ik was echt verslagen en kon niks doen om de kinderen een beter leven te geven dan afwachten. Wat had ik als man te zeggen en wat betekende mijn liefde voor de kinderen in de ogen van de rechtbank?



Weer kreeg ik mijn kinderen niet meer te zien



Twee weken nadien stuurde ik op vrijdag een sms naar mijn ex met de woorden dat ik de kinderen iets vroeger zou komen halen dan anders en dat zij dat goed vond. Maar kreeg geen antwoord. Op goed geluk reed ik dan naar het adres waar ze woonde en stond zoals verwacht voor gesloten deuren. Weer stuurde ik met mijn gsm een bericht dat ik voor de deur stond te wachten. Effe nadien kreeg ik een berichtje terug met de woorden. Wij hebben staan wachtte maar konden niet blijven wachten. En zitten nu in de cinema met de kinderen en dus kunnen ze niet mee. Iets wat niet kon omdat ik er vroeger was dan de normaal afgesproken tijd.

Ik dreigde nog van weer naar de politie te gaan maar kreeg daar een berichtje op terug van; oké ga maar naar de politie die kennen u nu al.

En met een lange hahahaha achter.

Ja en zelf wist ik dus ook dat naar de politie gaan niks uithaalde. Maar toch deed ik het.

De week nadien ging ik terug en de week nadien terug en zo gingen 5 weken voorbij zonder dat ik ook maar iets van de kinderen had gehoord. Tot ik op een dag aan haar deur stond en de deur open was. Ik kon wel onmiddellijk zien dat er mensen aan het werken waren. Dus ging ik binnen en vroeg aan 1 van die mensen of ze mijn ex gezien hadden die daar woonde. Die mens stond verbaast en zei me onmiddellijk; maar meneer hier woont al zeker een maand niemand meer. Wij zijn hier al een maand aan het werken en hebben hier niemand weten wonen. Daarbij nog hier is geen plaats om te wonen. Daarmee toonde hij het gebouw en vond ik niks dan muurtjes zoals in bureauruimtes is en nergens geen andere gelegenheid om te wonen. Maar vond wel een muur met een tekening van kinderen op. En daaraan zag ik van wie die tekening was. Maar geen keuken of enige fatsoenlijke badkamer of sanitaire voorziening. Dus kon ik wel zeggen dat de kinderen daar in zeer ongunstige omstandigheden hadden geleefd. Zeker geen woonst voor een vrouw met twee kinderen van 6 jaar. Maar daar sta je en je weet weer niet meer waar de kinderen zijn voor de zoveelste keer. Ik was weer in alle staten en kan zeggen dat je hart bloed als je zoiets meemaakt. Ik ga er gewoon aan kapot juist zoals mijn ex me beloofd had. En weer kon ik beginnen zoeken. Ik probeerde via de gsm maar die bleek niet meer in gebruik dan ben ik op een dag maar naar dat schooltje gereden en daar werd alles duidelijk. Ik kreeg de shock van mijn leven daar.



Maar meneer uw kinderen zijn al lang niet meer in Belgie

Ik belde aan in het schooltje en een oudere vrouw deed de deur open en vroeg met wat ze mij kon helpen. Ik maakte mij bekend als de papa van Dorien en Saartje. En ik zag aan het uiterlijke van die vrouw dat er wat mis was. En kreeg toen te horen wat ik zeker niet wilde horen.

Ze informeerde mij met de woorden; maar meneer uw kinderen zijn al lang niet meer in Belgie. Jou ex heeft ze naar Rusland gebracht en ik heb ze niet meer gezien. Ik dacht dat jij op de hoogte was.

Ik wist op dat moment niet meer waar ik stond. Ik kon niet meer regelmatig ademen en dacht dat ik letterlijk en figuurlijk tegen de grond zou gegaan zijn. Het enige wat die vrouw mij wel kon vertellen was dat mijn kinderen in rusland zaten maar dat mijn ex nog in Belgie was. En dat ze verhuist waren naar Berchem. Dat was dus het eerste waar ik naartoe zou rijden en zou proberen van mijn ex te vinden als die nog in Belgie zou zijn. En inderdaad vond ik haar daar maar de deur werd voor mijn neus prompt dicht gegooid. Dus ik in aller ijl naar de politie om het verhaal van die directrice (bleek nadien) aan te geven. En eindelijk ging de politie dan toch eens kijken naar haar woonst om vast te stellen dat de kinderen inderdaad weg waren.

En na een paar uur kreeg ik dan te horen van de politie dat inderdaad de kinderen weg waren uit Belgie en dat ze zich in Wit Rusland zouden bevinden. Dit zonder mama of papa in een vreemd land zonder de taal machtig te zijn. Welke moeder doet zoiets haar kinderen aan. Wat betekenen kinderen nog als je hen zo maar kan wegstoppen bij vreemde mensen zonder iemand bekend rond hen waar ze zich veilig bij voelen.

Die shock was zo groot dat je op dat moment alles zou doen en zeker niet meer naar de wetten zou luisteren.



Juridische stappen ondernemen



Ik belde onmiddellijk mijn advocaat op en vroeg die om raad. Maar kreeg als enig antwoord dat ze wel de zaak kon aanklagen maar dat zou maanden duren. Dus dan sta je daar. Onderneem maar juridische stappen en dat duurt al maanden voor er iets gebeurd. En elke minuut is cruciaal voor zo’n kinderen die daar verloren zitten. Uiteindelijk kreeg ik via een persoon een telefoonnummer. Dat zou een telefoonnummer zijn van iemand van de juridische dienst van buitenlandse zaken. Hij zei luister daar eens die kunnen je misschien helpen. Dus belde ik naar die vrouw en kreeg daar te horen dat er een pak problemen zouden zijn indien mijn ex het land zou kunnen verlaten. De reden hiervoor was, omdat er geen enkel verdrag is tussen Wit Rusland en Belgie. Plus dat Wit Rusland niet behoord tot de Europese unie. En waar ze zeker op drukte was dat mijn ex beter werd aangehouden tot de kinderen terug in Belgie waren omwille van het feit dat eens ze weg was ik heel weinig kansen had dat de kinderen nog terug zouden kunnen komen. En daar sta je dan weer met je rug tegen de muur. Ik moet wel zeggen want dank zij haar had ik direct de nodige info en wist ik dus waar ik moest zijn. Eerst moest ik naar de procureur van het jeugdparket om daar mijn verhaal te doen en ook aan hem uitleggen dat hij met buitenlandse zaken contact moest opnemen om de ernst van de zaak te kunnen inschatten, dan zou ik naar de jeugdbrigade in Antwerpen moeten rijden om daar mijn klacht neer te leggen. Met dat afschrift van die klacht moest ik dan naar mijn advocaat. En zo kon ik van hier naar daar rijden en was het juist een straatje zonder einde. Maar kreeg ook de raad van die vrouw van buitenlandse zaken van het zeker in de media te trekken zodat ze niks in de doofpot konden steken. Maar dat was rapper gezegd dan gedaan. Geen enkele zender of krant wou er iets van drukken. Ik mailde iedere bron die ik kon vinden. En 1 enkele uitgever wou het drukken. Het heeft namelijk in het weekblad P magazine gestaan van 6 juni. Eens ze mijn ex zouden kunnen aanhouden en konden vast houden zouden ze alles doen om mij een vliegticket te geven zodat ik de kinderen kon gaan halen in Wit Rusland. Maar er zou zeker moeten voor gezorgd worden dat ze vast zou zitten tot de kinderen veilig terug waren. Door dat telefoontje van de procureur naar buitenlandse zaken zag hij inderdaad de ernst van zaken in en werd inderdaad overgegaan tot aanhouding van mijn ex vrouw. Dan werd mij onmiddellijk duidelijk gemaakt door mevr. Claesens van buitenlandse zaken dat ik een visum moest vast krijgen zodat ik Wit Rusland binnen kon. Iets wat niet zo makkelijk is want dat land kom je zomaar niet in. Maar toch probeerde ik het. En wonder bij wonder werd dat visum toegekend omdat ik er natuurlijk nog was geweest en ze niks in de mot hadden van de reden van mijn bezoek.

Ook kwam mevr. Claesens te weten dat de kinderen in tussentijd al een Wit Russische nationaliteit hadden. Iets wat ook niet evident was omdat ik nergens geen papieren had voor getekend. Dus daar viel ik ook weer op een verrassing. Maar mijn ex had banden met de Russische maffia en kan dus veel gedaan krijgen, daar die het land regeren. Op 18 juni had ik de kinderen in Wit Rusland dan aan de lijn. Plots kreeg ik telefoon en wist niet wat of hoe maar hoorde aan de andere kant een kinderstem. Het was Dorien die aan de telefoon was. Ik stond aan de telefoon maar zakte gewoon door mijn knieen zonder dat ik het kon beletten. Ik vroeg haar wat en hoe ze het maakte en zei haar dat ik ze ongelooflijk hard miste. Ik kon mijn tranen niet meer bedwingen en was totaal kapot. Ze hoorde dat natuurlijk en begon ook te snikken en tussen haar snikken door zei ze nog papa ik mis jou ook hard en hou heel veel van jou. En toen kon ze niks meer zeggen. Dan pakte Saartje de telefoon over en die vroeg wanneer ik ze kon komen halen. Ik kon enkel zeggen dat papa dat zo vlug mogelijk ging doen. Saartje zei me nog dat ze heel de dagen aan tafel moesten zitten en daar dan Russisch moesten leren praten, schrijven en lezen. Ze mochten geen Nederlands praten zelfs tegen elkaar niet of ze kregen straf. Ik was gewoon kapot. De telefoon werd weg gerukt dat hoorde ik nog en dan was het gedaan. Ik heb nadien dagen niet kunnen eten, slapen of wat dan ook.

Maar alles werd dus klaar gezet en op 24 juni zou ik vertrekken naar Wit Rusland met het vliegtuig op kosten van de Belgische staat. Ik was echt blij dat ze dat deden want kan zeggen dat dat hele voorval mijn al pakken geld had gekost en dat elke euro nu belangrijk was.


Schokkend nieuws juist voor mijn vertrek


Maar op 22 juni kreeg ik plots een bericht van mijn ex vrouw per sms waar ze mij vierkant in uitlachte. Ik stond versteld dat zij een bericht kon sturen vanuit de gevangenis en nam direct contact op met de jeugdbrigade. Daar kreeg ik dan te horen wat ik zeker niet wilde horen. Mijn ex was vrij gelaten door de kamer van in beschuldiging stelling en dat zonder voorwaarden. Ik stond weer waar ik begonnen was. Hoe was het mogelijk dat de kamer van in beschuldigingstelling alles zomaar naast zich neer kan leggen? Kunnen ze dan de ernst van de zaak niet inzien?


Wat als mijn ex voor mij in Wit Rusland is ?


Allemaal vragen waar je geen antwoord op hebt. En wat doe je dan? Ik belde de mensen van buitenlandse zaken en zij konden enkel zeggen dat mijn enige hoop was dat mijn ex niet zou verdwijnen. Maar dan kreeg ik op 23 juni de telefoon waar ik door verslagen werd. Omstreeks 11 h in de voormiddag ging plots mijn telefoon en aan de andere kant was het de consult van Wit Rusland. Die zei me dat hij mijn visum onmiddellijk had ingetrokken en dat ik niet meer in Wit Rusland zou binnen mogen enkel met schriftelijke toelating van mijn ex vrouw en van haar advocaat. Dus met andere woorden ik kon niet meer gaan om mijn kinderen te gaan halen. Buitenlandse zaken van Belgie was ook onmiddellijk op de hoogte en de hele operatie werd stil gezet. Alle moeite was voor niks geweest. En daar sta je dan weer als papa van die twee schatten die daar verloren zitten bij beulen van mensen. Mijn hele wereld stortte in en ik kon met mezelf geen weg meer. Hoe kon ik verder leven met het feit dat ik mijn kinderen niet meer kon zien. Ik hou van hen en zij waren mijn leven. En toch sta je machteloos. Hoe kan het Belgische gerecht zoiets doen? Waar kon ik nog help vinden? Zoveel vragen en nergens antwoorden op vinden of krijgen. Dan kwam de hele zaak voor de rechtbank en mijn ex was ook aanwezig. Met een brede glimlach kwam ze in het gerechtsgebouw aan en ik voelde al dat er wat mis was. Maar mijn advocaat zei dan om me gerust te stellen; ze zal niet lang meer lachen. Straks zal het veel minder zijn. En dat stelde mij wel gerust. Maar weer viel ik in een zwart gat dat oneindig diep was.



Ik vertrek in de namiddag



De zaak kwam voor en mijn ex mocht haar uitleg gaan doen. Ik wachtte af om te zien wat ze kon zeggen en amai ik was na 5 minuten al helemaal van de kaart. Wat kreeg ik voor mijn neus geduwd? Een vliegticket naar Wit Rusland op diezelfde dag nog en voor 1 enkele vlucht?

Ik kon mijn ogen niet geloven. Ben dan direct de rechtzaal uit gelopen richting procureur en onderzoeksrechter om te beletten dat ze het land kon verlaten. Maar daar kreeg ik wel een koude douche die ik niet verwachte. Ze was dus vrij gelaten zonder voorwaarden en dan kon ze doen en laten wat ze wou. Dus kon ze ook het land verlaten zonder dat ik enige inspraak had en zonder dat iemand ze kon tegen houden. Niemand kon iets doen en niemand kon ook maar iets veranderen. Dat had ik te danken aan de kamer van inbeschuldigingstelling. Het enige wat in me opkwam was het feit dat mijn ex zonder paspoort nergens het land uit kon en zeker niet op dat vliegtuig en dus ondernam ik zelf actie om ze tegen te houden.



Zij waren vlugger dan ikzelf


Wat ik nog kon doen was zorgen dat haar paspoort weg was en dan was ik effe gerust. Dus reed ik naar haar adres met het gedacht van haar paspoort te stelen want wat doet een mens in die omstandigheden. En zo gezegd zo gedaan en ik wachtte geduldig af. Tot mijn ex buiten kwam en op dat moment er een grote BMW stopte met twee mannen in. Ik sprong uit de wagen en rende naar haar toe en op dat moment sprongen die mannen ook uit hun wagen. Voor ik het wist had ik aan elke kant een vuurwapen tegen het hoofd en werd opzij geduwd met de woorden. Vertrek nu of niemand hoort ooit nog iets van jou. En wat kan je dan doen als je daar ongewapend staat? Juist niks. En zo kon ik zien hoe mijn ex in de wagen stapte en vertrok.

Heel mijn leven stortte in.

 

k was verslagen en gewoon kapot. Zag het leven niet meer zitten

Na dit wist ik dat alle kansen verloren waren en dat ik mijn kinderen dus nooit meer zou zien. Mijn leven was verwoest en ik was gewoon verslagen. Ik at niet meer kon niet slapen en ging gewoon dieper en dieper in de put. Tot ik op een dag zelfs niet meer wou leven en ik mijn eigen leven wou beeindigen. Dit was voor mij het einde. Mijn kinderen waren verloren en hun papa verslagen. Ik heb dan mijn afscheidsbrief geschreven en die aan mijn vriendin gegeven in een envelop natuurlijk met de woorden van stuur deze maar op en dan zien we wel. En vertrok naar een rustig plaatsje waar ik een einde zou maken aan mijn leven. Ik wou het niet meer en kon niet meer leven. Maar was iets vergeten en dat deed mijn vriendin argwaan krijgen. Mijn gsm en sigaretten waren blijven liggen en ze wist dat ik dat nooit zou doen. Ik was op die plaats aangekomen en ergens waar nooit iemand komt daar was natuurlijk nu wel een rattenvanger van het vlaams gewest bezig. Ik dacht dan wacht ik effe en dan zal die man wel vertrekken hier. Maar tegen dat die man weg was kwam er een politie combi aangereden en deze mensen wisten al wat er aan de hand was dus kon ik het wel vergeten. Ik ben dan met een zware depressie opgenomen in een instelling en daar hebben ze me dan de juiste medicatie gegeven zodat ik kon slapen(wat meer dan 8 dagen geleden was) en moet zeggen dat dat wonderen deed. Na een paar dagen was ik terug een andere persoon en wou terug naar mijn kinderen gaan zoeken en het nodige doen om toch weer kansen te maken. En na 10 dagen mocht ik terug vrij. Ik moest en zou een manier vinden om die kinderen terug te halen. Niet het land in kunnen daar? Wie gaat mij tegen houden?



Ik ben dan toch gegaan op goed geluk

Ik heb dan in Antwerpen een man leren kennen die transporten deed naar Wit Rusland en die zou mij laten mee rijden met een truckchauffeur naar Wit Rusland tegen betaling uiteraard. En zo gezegd zo weer maar gedaan en juist voor de grens werd mij gezegt dat ik mij moest wegsteken in de koffer waar het reservewiel stak. Dit werd er uitgehaald en daar moest ik achter kruipen. En dat als mens van bijna 2 meter kan ik je zeggen dat ik gewoon plat werd gedrukt door dat wiel maar had geen andere keuze. We hebben daar zeker vier uur staan wachten en amai ik kon bijna geen adem krijgen in die ruimte. Het stonk naar diesel en rubber van dat wiel. En proper was het zeker niet. Maar ik geraakte het land in en dat was het belangrijkste voor mij. Maar dan kan je gaan zoeken en moest ik naar gomel geraken dat is een stad zo groot als hier een provincie en zoek daar maar. Ik sprak mensen aan met mijn kennis van het russisch en ze hoorden dadelijk dat ik een buitenlander was. En dat was alsof iedereen gewoon dicht klapte. Nergens kwam ik ook maar iets te weten en kwam geen stap verder plus dat ik op tijd terug aan de ontmoetingsplaats moest zijn voor mijn vervoer terug het land uit. Wat ook al niet zo makkelijk was.

En ik wist dat ik daar was zonder paspoort of wat dan ook en daar staan geweldige straffen op in Wit Rusland. Dus moest heel voorzichtig te werk gaan. Maar ik kon geen enkele aanwijzing vinden en kon dus weer zonder succes naar huis.



Alles heb ik geprobeert

Ik heb ondertussen alles al geprobeert en ben in Belgie al meerdere malen met de dood bedreigd door mijn ex haar vrienden. Maar ik laat mij door niks beletten om mijn kinderen te zoeken en terug te brengen. Het enige wat wel problemen opbrengt is natuurlijk de financiele kant. Want iedereen moet betaald worden en ik kan geen beroep meer doen op legale instanties. Het gerecht en de Belgische staat doet niks meer. Dus ik sta er alleen voor. Heb alles al verlocht wat ik had om alles te kunnen financieren en moet nu enkel toekomen met het loon wat ik trek maandelijk en dat is zeker niet genoeg om alles te kunnen doen wat moet gedaan worden. Op gebied van opzoekingen heb ik mensen gevonden die de kinderen zouden willen uit het land smokkelen en die al meerdere malen zulke zaken hebben opgelost en dus ervaring hebben met dit soort dingen. Maar aan dat alles hangt dan ook weer een prijskaartje dat niet zo zacht is. Plus dat ik voor alles te regelen nu regelmatig naar polen moet wat ook weer een pak geld kost.Maar we hebben eigenlijk weinig keuzes om iets anders te doen en dus roep ik op aan de mensen die dit lezen of die iets weten. Please laat iets horen als je enige informatie kan geven over mensen die zouden kunnen helpen aan een aannnemelijke prijs en mensen die instanties kennen binnen Wit Rusland of mensen die Contacten hebben, laat iets weten voor het welzijn van mijn kinderen. Ik zweer op mijn eigen hoofd dat mijn kinderen ooit zullen moeten terug geraken voor het te laat is voor hen. Ik weet ook dat mijn ex hen enkel zal gebruiken met als doeleinde geld van hen te maken door hen in de prostitutie te duwen. Want zo is ze nu eenmaal. Dus weet ik dat als ik er niet bij geraak de kinderen verloren zullen zijn en ze geen teokomst hebben. Mijn ex is namelijk goed bekend in het prostitutiemilieu en kent er haar wegen wel.

Mensen help mij dit te beletten en mijn kinderen en mij terug een leven te geven. De mensen die me zouden kunnen helpen vragen een bedrag van

45 000 euro wat ik zeker niet meer heb. En tot nu toe is dat ook de enige mogelijkheid om ze terug te kunnen krijgen. Daarom is alle info welkom en blijf ik achter mogelijkheden zoeken.


Voor info hoe je mij kan bereiken op masha-and-katsja.com

Mensen die financieel kunnen helpen want elke euro is belangrijk nu voor de verdere acties die ondernomen moeten worden kan er geld overgemaakt worden op rekening, laat uw hart spreken, deze meisjes verkeren momenteel in gevaar(kinderhandel), redt hen voor het te laat is.

Fortis nr 230 053401651 met vermelding van Hulp aan Saartje en Dorien

 

 

*De namen van de kinderen Saartje en Dorien zijn gefingneert en noemen in werkelijkheid dus anders