In Duitsland staan voortaan na de scheiding de kinderen voorop bij de vaststelling van de alimentatieregeling. Daarna komt de ex-partner, als er nog geld over is. Het moderne van de wet zit in het principe dat beide exen in hun eigen levensonderhoud voorzien. Daarom duurt de betalingsregeling voor ex-partners niet langer dan drie jaar.

Ook krijgen oude en nieuwe partner van een Duitse alimentatiebetaler gelijke rechten, ongeacht of er sprake is (of was) van een huwelijk of van samenwonen. Voor de schrijnendste gevallen, zoals niet-werkende vrouwen die na tientallen jaren huwelijk gaan scheiden, maakt de wet een uitzondering.

Nederland geeft de minst of niets verdienende partner na een scheiding recht op maximaal twaalf jaren alimentatie, als het huwelijk langer duurde dan vijf jaar of als er kinderen zijn. De vrouwen zijn meestal de ontvangende partij. Slechts een kwart van de Nederlandse vrouwen staat financieel op eigen benen.

Een nieuwe, beperkte alimentatieregeling kan een stimulans zijn voor grotere economische zelfstandigheid van de vrouw. Twaalf jaren financieel afhankelijk zijn van je ex-man heeft namelijk weinig met emancipatie te maken.

Bovendien houdt het ook een beeld in stand van het huwelijk als ’verzekering’ voor de vrouw, voor als het misloopt. In het huidige systeem loont het wanneer de vrouw er bij de rechter op wijst wat ze allemaal niet kan op de werkvloer, de komende twaalf jaar.

Gelukkig is er in Nederland al een tendens dat de familierechter kijkt naar de praktijk: wellicht kan de vrouw toch meer gaan werken na haar scheiding en kan ze zo volstaan met minder dan twaalf jaar alimentatie.

Daarmee komen we bij een harde voorwaarde voor het aanpassen van onze regeling in de richting van het Duitse model. Want in Duitsland werken vrouwen meer uren, terwijl hier de meeste gezinnen met kinderen het anderhalfverdienersmodel in praktijk brengen. De zorgplicht van de man na een scheiding moet dus een hard punt zijn, als de scheidingsregeling onder de rechter komt.

Wil of kan hij dat niet, dan moet de rechter dat alsnog kunnen vertalen in langere en hogere alimentatie voor de vrouw. Nu is het nog altijd zo dat de man er – ook met jarenlange alimentatieplicht – gemiddeld op vooruit gaat na een scheiding, omdat hij niet voor de kinderen zorgt.