Audiofragment 6min44

Derde casus

De casus Jef.

 Een vader, een moeder en zoon en ze hebben via de rechtbank toch al een serieuze weg afgelegd en het einde was zodanig nog niet in zicht.  Er wordt verwezen naar de bezoekruimte voor contactherstel.  De ouders worden uitgenodigd maar de zoon gaf reeds in zijn eerste contact te kennen van “Ik wil niet”.  “Ik wil geen contact met mijn vader.”  Moeder zegt dan ook heel duidelijk van kijk als mijn zoon dat niet wil, dan doe ik ook niet meer mee en het stopt daar.  Dus het wordt terugverwezen naar de jeugdrechtbank. 

Een jaar later, de vader is eigenlijk nog altijd bezig om in contact te komen met zijn zoon.   Een jaar later komt er opnieuw een verzoek van de jeugdrechtbank binnen met de vraag voor contactherstel tussen vader en Jef en deze keer in het zelfde vonnis wat moeder ook verveeld, wordt veroordeeld wegens wet tot een dwangsom van 500 euro, per keer dat ze geen gevolg geeft aan het verzoek.  Dus er zit al serieuze druk achter.  Er gebeurde gedurende 10 maanden 2 wekelijks contact binnen de bezoekruimte.  In begin heel onwennig geleidelijk aan al wat vlotter.  De begeleiding wordt afgebouwd en uiteindelijk voordat de ouders moeten verschijnen voor de jeugdrechtbank heeft Jef twee keer buitenshuis contact gehad met zijn vader.  Dus:  Er wordt doorverwezen naar de rechtbank en die zou kunnen zeggen “buiten bezoekruimte is positief afgerond”

Wat doet de rechter?  Die schrijft in zijn vonnis:  OK, blijkbaar secundair verblijf is mogelijk om de veertien dagen één zaterdag gaat Jef naar zijn vader.  Gevolg omgangsregeling loopt totaal niet.  Een half jaar later moet de jeugdrechter beslissen van:  OK, overdracht dan maar gebeuren via het  politiebureau opnieuw met een dwangsom elke keer de moeder niet meedoet.  Je ziet ook wel het verhaal van de dwangsom dat ook hier weer ziet dat de moeder daar een zeer belangrijke rol in speelt. 

Een jaar later, dus dan zitten we al een aantal jaren verder, een jaar later wordt onze dienst opnieuw verzocht om over te gaan tot contactherstel.  Opnieuw met een dwangsom van 500 euro per keer.  De jeugdrechter krijgt van Jef te horen dat hij echt geen contact wil met zijn vader en een half jaar later is het uiteindelijk de vader die zegt van na echt wel moe gestreden te zijn zegt die vader van “kijk ik geef het op” en is hij diegene die zich uiteindelijk terugtrekt. 

Wat gebeurd er en dat is wel het frappante van heel het verhaal dat de moeder op dat moment eigenlijk haar stem laat horen en dan vrij uitdrukkelijk zegt van “ja maar dit was nu eigenlijk ook niet de bedoeling dat de vader zijn zoon niet meer zag of ziet.  Eigenlijk was het vooral de verplichting die mij opgelegd werd. 

Conclusie of standpunt van de bezoekruimte:

Dwangmaatregelen hebben vaker eerder een effect tegenovergesteld aan het beoogde doel.  Nu, en ik denk dat mijn tijd ook op gaat zitten of al op zit ondertussen.  Ik zou willen afronden met een laatste standpunt wat een stukske ons standpunt maar ook ons besluit en onze boodschap die wij willen leggen in de uiteenzetting als die de werking van de bezoekruimte aangaat en dat klinkt als volgt:

Naar ons gevoel is er veel verschil tussen enerzijds een hulpverleningscentrum waarin binnen contact kan tot stand komen, waar er plaats is voor alle standpunten en enerzijds geen echte dwang wordt uitgeoefend naast een gedwongen overdracht aan de deur in aanwezigheid van een vreemde, een deurwaarder die mogelijks de conflicten gaat verhogen waarmee we eigenlijk willen zeggen van kijk misschien is dat ook wel een pleidooi vanuit een bepaalde bezorgdheid netelig inzet verhoogd.  We zijn daar ook heel blij om.  We denken inderdaad fysieke dwang voor een kind ontoelaatbaar is. En bedoel dat niet dat dat een aanzet gaat geven voor een zeer constructieve wending in één keer. 

Ik zou inderdaad een pleidooi willen houden om toch poging te blijven ondernemen om vanuit de hulpverlening een constructief proces te kunnen komen waar verschillende partners in aangesproken worden om liefst op gang te kunnen zetten en ik geloof dat dit de enige manier is om resultaat op lange termijn te krijgen.  Waar natuurlijk de voorwaarde is van medewerking van beide ouders die daar een cruciale rol in spelen en ik denk dus ook met heel heel veel goei voornemingen dat we stilstaan.  Ik denk dat de bezoekruimte hier als participant een heel belangrijke rol in speelt in heel het opbouw in het proces van in gang gezet moet worden.  Maar alléz.  Ik zou zeggen dan, op dit moment hebben we daar de mankracht en de mogelijkheden daartoe niet voor.  We zitten met de frustratie en terechte frustratie van de mensen dat de wachtlijst zorgt dat mensen gewoon niet aan bod komen.  Voila ik dank U voor Uw aandacht (applaus).

Co-voorzitter , Vrederechter Walter Niewold

We danken Martine voor uw interessante uiteenzetting vanuit de praktijk waar duidelijk standpunt en conclusie vanuit de bezoekruimte.  Ik denk wel dat we dat zeker moeten meenemen naar het debat voor straks maar ik ben ook van overtuigt dat niet iedereen op dezelfde lijn zal zitten wat dat betreft.