Kind wil rust na scheiding ouders

Donderdag 3 mei 2007 - HOORN - Sofie (16) is het gezeur thuis helemaal zat. Sinds de scheiding van haar ouders woont ze alleen met haar moeder, maar die doet niets anders dan klagen over haar ex-man. "Ze is jaloers, omdat mijn vader een nieuwe vriendin heeft. Thuis is er echt niets aan. Ik hang veel op straat, daar is het veel gezelliger."

Sofie vertelt haar verhaal aan psychosociaal hulpverlener Boukje Overgaauw. Zij runt in Hoorn een eigen praktijk waar zij gescheiden ouders en hun kinderen helpt. De ouders van Sofie maken zich zorgen, omdat hun dochter een paar keer is betrapt op winkeldiefstal. "Ach, die paar doosjes make-up. Ik wilde graag een cadeautje voor mijzelf", zegt Sofie.
Een herkenbare reactie, vertelt hulpverlener Overgaauw. "Ze voelen zich niet happy en gaan geluk 'kopen'. Maar die bevrediging is van korte duur. De volgende dag is dat gevoel van onvrede er weer. Deze kinderen zijn op zoek naar liefde, aandacht en gezelligheid die thuis ontbreekt." Uit het onderzoek Scheidingskinderen dat gisteren aan minister Rouvoet van Jeugd en Gezin is aangeboden, blijkt dat deze kinderen veel vaker problemen hebben dan kinderen uit gezinnen waarvan de ouders niet gescheiden zijn. Ze hebben eerder last van depressiviteit, presteren minder goed op school, roken, drinken en blowen vaker. Bovendien blijkt dat 'scheidingskinderen' eerder het verkeerde pad op gaan. Vooralsnog blijft dat beperkt tot kleine criminaliteit: van bushokjes vernielen tot brommers stelen. Funest voor kinderen is de 'vechtscheiding', vertelt socioloog Ed Spruijt, die het onderzoek uitvoerde in opdracht van de Raad voor de Kinderbescherming. Na de wetswijziging in 1998, waarin staat dat partners voortaan samen verantwoordelijk zijn voor het ouderlijk gezag, maken scheidende ouders veel meer ruzie, signaleert Spruijt.
"Voorheen werd één van de ouders voogd. Die was verantwoordelijk voor de opvoeding. Maar volgens de nieuwe wet bemoeien beide ouders zich daar nu intensief mee en dat leidt tot meer conflicten. Voor kinderen zijn die ruzies fataal. Juist na een echtscheiding verlangen zij naar rust in de tent", zegt Spruijt.
Uit loyaliteit naar beide ouders houden kinderen hun verdriet zo lang mogelijk voor zich. Maar uit hun gedrag blijkt dat ze zich niet lekker voelen. Ze trekken zich terug, krijgen slaapproblemen en vaak gaat het op school niet zo goed. Dat geldt ook voor de zesjarige Thomas. Via school komt hij terecht bij psychosociaal hulpverlener Boukje Overgaauw. Zijn ouders zijn gescheiden en Thomas woont bij zijn moeder. De jongen heeft vooral moeite met de nieuwe vriendin van zijn vader, vertelt Overgaauw. "Hij vindt het moeilijk dat de vriendin van papa er altijd bij is als ze samen iets leuks doen. Hij heeft het gevoel dat zijn vader voortdurend lief kijkt naar zijn vriendin en niet naar hem. Daarom vroeg hij aan zijn moeder: 'Mama, hou jij van mij'?" Met het verwerkingsboek Bang, boos, blij probeert Overgaauw het verdriet een plaatsje te geven.

De namen van Sofie en Thomas zijn om privacy-redenen gefigneerd