Het aantal kinderen dat na een scheiding contact heeft met de vader is toegenomen. Maar hun ouders hebben wel vaker ruzie met elkaar.

Vergeleken met vijf jaar geleden hebben meer kinderen na een scheiding contact met hun vader. Maar scheidingen gaan ook vaker dan vroeger met ruzies gepaard. Dit staat in ’Scheidingskinderen’, een onderzoeksrapport dat de Utrechtse wetenschapper Ed Spruijt schreef in opdracht van de Raad voor de Kinderbescherming. Het boek wordt op 2 mei aangeboden aan minister André Rouvoet van jeugd en gezin.

Per jaar krijgen 70.000 thuiswonende kinderen te maken met scheiding van hun ouders. Had voorheen 25 procent van de kinderen na een scheiding geen contact meer met de uitwonende ouder (meestal de vader), nu is dat zo’n 17 procent. Spruijt schrijft dat toe aan de wetswijziging in 1998, waardoor beide ouders na een scheiding het gezag over hun kinderen behouden en de positie van de vader verstevigd is.

Maar ondanks deze positieve ontwikkeling is het niet zo dat kinderen na een scheiding minder problemen hebben of zich beter voelen. Dat komt doordat het aantal conflicten tussen ouders groter is voor de groep die na 1 januari 1998 is gescheiden. Zij vinden het vermoedelijk lastig om gezamenlijk voor de kinderen te zorgen en hebben daarom vaker ruzie, denkt Spruijt. En juist ruzies ná de scheiding zijn nadelig voor kinderen, zo is al langer bekend.

Vijf jaar geleden publiceerde Spruijt ook een onderzoek naar de effecten van echtscheiding op kinderen. In dit nieuwe rapport inventariseert hij in hoeverre de situatie van scheidingskinderen veranderd is. Daarbij baseert hij zich onder meer op een nieuw onderzoek onder 1659 jongeren van 12-16 jaar. Ook het aantal kinderen dat afwisselend bij vader en moeder woont (co-ouderschap) neemt toe (16 procent). Het is volgens Spruijt moeilijk te zeggen of kinderen uit co-oudergezinnen beter af zijn na een scheiding.

Met de meeste kinderen gaat het na een scheiding goed. Maar zo’n dertig procent van de ’Scheidingskinderen’ blijkt twee keer zoveel problemen te hebben als kinderen uit een ’compleet’ gezin. Vooral kinderen uit scheidingsgezinnen met veel conflicten kampen meer met depressieve gevoelens en agressief gedrag. Ze presteren slechter op school en zijn gevoeliger voor riskante gewoontes als roken, blowen en drinken. Ook hebben ze later twee keer zoveel kans om zelf te gaan scheiden.

„Het wordt tijd de positie van kinderen bij een ouderlijke scheiding serieuzer te nemen”, vindt Spruijt. Hij wil verplichte counselinggesprekken voor scheidende ouders, zodat ze leren voldoende op het belang van het kind te letten. Ook wil hij fiscale beloning voor gescheiden ouders die afspraken over de opvoeding en het contact nakomen.