Chris De Clercq, leraar
aan een technische
school in Cent, trouwde
in 1988 met de liefde
van zijn leven: een
verpleegster uit zijn
geboortestreek. Het
koppel kreeg vier
kinderen: een zoon die
nu 16 is en drie meisjes
die 14,13 en 10 zijn.
Het eerste dochtertje
werd geboren met het
syndroom van Down. Na de
komst van het vierde
kind in 1996 bleef van
het huwelijk niks
sprookjesachtigs meer
over. «Mijn vrouw wilde
nog per se een vijfde
kind en ik zag dat niet
zitten), vertelt Chris.
«Mijn standpunt was - en
is nog altijd - dat je
je kinderen financieel
een goede, onbezorgde
toekomst moet kunnen
geven en dat zag ik mij
met vijf kinderen niet
doen. En wat me intussen
ook was opgevallen: dat
mijn vrouw onze kinderen
tot haar eigen bezit was
gaan beschouwen (de
gerechtspsychiater zou
later spreken van
symbiotische
verwevenheid:het zo
graag zien van je
kinderen dat je ze niet
meer wil lossen, red.).Ze
hield ze van mij en mijn
familie weg, ik mocht
gaandeweg niks meer
alléén met ze doen,
zelfs niet eens gaan
fietsen door het dorp.»
PUNLIJKE INZET
«De dag in 2002 dat het
laatste graszaadje rond
ons nieuwe huis was
geplant - een huis dat
ik met mijn vader had
gebouwd - zei mijn vrouw
dat ze me niet meer
nodig had en ervoor zou
zorgen dat ik de
kinderen nooit meer te
zien kreeg. Als
drukkingsmiddel liet ze
de politie komen, onder
het mom dat ik haar en
de kinderen sloeg.
Terwijl ik nooit - ik
zweer het - één vinger
naar haar of naar de
kinderen heb uitgestoken
(dat blijkt volgens
getuigenverslagen ook te
kloppen, red.) Ze stak
nieuwe sloten op ons
huis en zo kwam het dat
eind 2002 de
vechtscheiding werd
ingezet. Met als
pijnlijke inzet: de
kinderen. Hun vader
verzette zich tegen de
eis van de moeder dat
hij zijn kroost enkel in
een neutrale
bezoekruimte mocht zien
en verkreeg in 2003
omgangsrecht dat in 2005
werd uitgebreid tol een
heel weekeind - van
vrijdag- tot zondagavond
- om de twee weken.
«Maar ik heb al vierjaar
geen enkel contact met
de kinderen kunnen
leggen», zegt Chris
stil. «En daar zijn in
de eerste plaats de
kinderen het grote
slachtoffer van
geworden. Want wat er
gebeurde. telkens mijn
ex de kinderen bracht,
is bijna te vernederend
voor woorden.» «Ik
woonde opnieuw in bij
mijn ouders, op
tweehonderd meter van
haar vandaan. Op het
afgesproken tijdstip
bracht ze de kinderen
met de auto tot op de
oprit, verbood hen
vervolgens om uit te
stappen «omdat mama
anders heel kwaad zou
zijn’ en ging dan zelf
te voet terug naar huis.
Mijn hart kromp ineen
als ik zag hoe mijn
kinderen - en dan vooral
mijn mongoloïde
dochtertje - uit angst
in die auto bleven
zitten. Zelfs de politie
kreeg hen er vaak niet
uit... En altijd opnieuw
liepen de kinderen.
nadat ze een tijdje in
de auto hadden gezeten,
terug naar hun moeder.
Zoals afgesproken met
haar. Dat pijnlijke
scenario heeft zich
maandenlang elke
veertien dagen voor mijn
ogen afgespeeld. Mijn
ouders werden er intens
treurig van en mijn oude
grootmoeder - die bij
ons woonde - kon die
situaties amper
verdragen.»
INDOCTRlNATIE
« De rechter veplichtte
mijn ex vervolgens om de
kinderen te voet naar
mij te brengen, maar ook
dat liep fout’, vervolgt
Chris: «ze bracht ze,
liet ze aan het huis van
mijn ouders op een rij
achter en ging dan
doodgemoedereerd terug
naar haar eigen huis.
Mensonterend. Ik kon
tegen de kinderen zeggen
wat ik maar wilde,ik kon
hen met hand en tand
uitleggen hoe enorm
welkom ze waren: ze
verroerden zich voor
geen meter en ze zwegen.
In opdracht van hun
moeder. En na tien
minuten - alsof er een
ingebouwde klok afliep -
wandelden ze regelrecht
terug, naar hun moeder.
Sinds mei 2005 heb ik de
kinderen op deze
rampzalige manier niet
meer willen zien: ik wou
en kon het hen gewoon
niet aandoen...’ De
leraar diende klacht in
en die had tot gevolg
dat de correctionele
rechtbank van Gent haar
in februari 2006
veroordeelde wegens het
boycotten van het
omgangsrecht. «De
kinderen werden
jarenlang door de moeder
geïndoctrineerd tegen de
vader’, klonk de
motivatie. De moeder
kreeg één jaar
effectieve celstraf en
een geldboete, en ze
ging in beroep. Het hof
van beroep in Gent
bevestigde de
veroordeling de
afgelopen week. De straf
wordt voorlopig niet
uitgevoerd op voorwaarde
dat de moeder, die het
hoederecht behoudt, zich
drie jaar lang zal laten
begeleiden door een
psychiater.
LUISTEREND OOR
En de kinderen? Die
worden vanaf nu door
psychologen en pedagogen
voorzichtig voorbereid
op een tweewekelijks
normaal en spontaan
contact met hun papa.
Een haast onmogelijke
opgave, want
gerechtsdeskundigen
stelden vast dat «de
voortdurende stokerijen
tegen de vader als
resultaat hebben gehad
dat de vader in de ogen
van de kinderen is
uitgegroeid tot een
harteloze, gewelddadige
en afschuwelijke persoon
met wie ze geen enkel
contact willen». «Er is
zoveel schade aan die
gebroken kinderen
toegebracht dat mij
verschrikkelijk
moeilijke maanden zo
niet jaren te wachten
staan om het contact te
herstellen’, aldus
Chris, die maar niet kan
begrijpen waarom het
gerecht in het belang
van de kinderen niet
veel eerder heeft
ingegrepen. «Ik bereid
er mij op voor dat ik
van mijn bloedeigen
kinderen grove
beschuldigingen zal
moeten incasseren en dat
ik een on-me-telijk
luisterend oor zal
moeten zijn. Gelukkig
krijg ik zelf ook de
nodige psychologische
hulp van het gerecht»
Toch - en dat is mooi -
blijft Chris
optimistisch en hoopvol.
“Ik heb een sterk
karakter” , lacht hij
zijn miserie weg. En
ook, “ik durf mezelf te
zeggen dat ik ne
goeie gast ben. Als
de kinderen in mij
straks eindelijk opnieuw
kunnen leren kennen,
zullen ze zien dat ik
niét die papa ben voor
wie ik jarenlang ben
afgeschilderd. Niet de
papa die ze dénken dat
ik ben.Ze gaan dan zien
dat ik hen echt door en
door graag zie. En nooit
zullen ze van mij een
slecht woord over hun
moeder te horen krijgen.
Zij hebben niet voor
deze situatie gekozen en
hun moeder zal altijd
hun moeder blijven.”
Vader zijn en er geen
mogen zijn: hoe hij het
volhield?
«In het begin van onze
vechtscheiding heb ik
zelfmoord overwogen».
biecht hij op. «Ik kon
dat mentaal niet aan,
mijn kinderen niet zien.
En wat ik nog veel
minder verdroeg: het
besef dat ze na elke
nieuwe dag weer wat meer
van mij vervreemd zouden
zijn. Machtelozer dan ik
kon een mens zich niet
voelen. Ik vond het de
wereld op haar kop: ik
was zogezegd de boeman
die daarom zijn kinderen
niet mocht zien, maar ik
moest jarenlang elke
maand 150 euro per kind
betalen - wat ik nog
altijd doe - en 600 euro
onderhoudsgeld aan mijn
ex. (stil) Ik begrijp
gezinsdrama’s. Ik keur
ze at maar begrijp ze.
Ik begrijp ook de vaders
of moeders die de strijd
om hun kinderen na
verloop van tijd
opgeven. Mij heeft die
strijd al bijna 25.000
euro aan advocaten en
gerechtskosten gekost en
ik zou dat financieel
niet aankunnen, mocht ik
thuis geen enig kind
zijn.» «Ik ben mijn
vier kinderen
uiteindelijk via het
internet gaan volgen»,
zegt Chris, terwijl hij
zo fier als een gieter
een map bovenhaalt met
daarin kleurige
afdrukken van blozende
tieners, zijn kinderen.
«Als ik hen erg
miste,surfte ik naar de
websites van hun scholen
om te kijken of ze op
nieuwe foto’s zouden
staan en ik kan niet
zeggen hoe vaak ik van
ellende hun namen al op
Google heb ingetikt...
Die foto’s stellen niks
voor in vergelijking met
wat het zou kunnen en
moeten zijn, en
eigenlijk doet het ook
pijn om hen zo op papier
te zien, maar ik kan
mijn kinderen tenminste
een bëétje volgen.»
ELK SINTERKLAASFEEST
«En zo ontdekte ik dat
mijn derde dochter graag
gitaar speelt en een fan
van K3 blijkt te zijn,
glimlacht de leraar. “De
jongste zwemt, mijn
gehandicapte dochtertje
zie ik vaak stralen -
wat me enorm veel
plezier doet - en mijn
enige zoon fietst en
doet aan hardlopen. Ik
toon die foto’s ook aan
al wie ze wil zien. Zo,
van: ‘Dit zijn mijn
kinderen!’Ik reed
vaakdoelloos rond met de
auto, in de hoop om toch
maar ergens een glimp
van mijn kinderen op te
vangen. Zo hard heb ik
ze gemist en zo hard mis
ik ze nog. Alles heb ik
ervoor over om ze
eindelijk in mijn armen
vast te pakken.» «Tegen
beter weten in ben ik
ook altijd doorgegaan
met papa zijn. Ik heb
mij ingeschreven op élk
sinterklaasfeest dat
onze school voor haar
personeel gaf, kreeg de
cadeautjes. mee die voor
de kinderen waren
bestemd. Ik heb ze
allemaal thuis bewaard.
Net zoals hét
passersetje dat ik van
onze school heb gekregen
ter gelegenheid van de
plechtige communie van
mijn derde dochter. Hoe
onnozel het ook klinkt,
die cadeautjes zeggen
mij: ‘Je bént een vader,
Chris.’» «Deze
lijdensweg heeft me
getekend voor het
leven», slaat hij de
ogen neer. «Ik kan over
de kinderen niet spreken
zonder tranen in mijn
ogen. Ik ben zo verhard
van binnen, zo
wantrouwig geworden.
Vier kinderen hebben en
hen niet mogen kennen:
erger kan een vader niet
meemaken. Bij elke kerst
en bij elke verjaardag
stuurde ik
papa-getrouw mijn
kaartjes op, nooit heb
ik er één teruggekregen.
En hoe blij ik ook ben
met het arrest van het
hof, nooit zal ik
begrijpen waarom het zo
ver moest komen. Een
deel van leven is
weggeprocedeerd, een
deel van mijn hart is
kwijt...»
NOOIT OPGEVEN
Maar de strijd opgeven,
zal hij nooit doen. «Ik
zal eerlijk zijn: ik heb
nooit vier kinderen
gewild. Vier vond ik
erin deze tijd te veel
Als het alleen aan mij
had gelegen, waren er
maar twee kinderen
gekomen. Maar ze zijn er
en ik bende vader en ik
heb naar alle vier een
verantwoordelijkheid die
ik niet wil en ook niet
kan ontlopen. Al waren
het er tien geworden, ik
zou voor alle tien
vechten. Ik voel een
vaderhart kloppen en dat
valt niet te negeren.
Hoe zwaar het nog wordt,
ik blijf vechten tot de
dag dat we weer spontaan
bij elkaar zijn.» Dat
heeft Chris trouwens ook
beloofd aan zijn oma,
die een jaar geleden
overleed en wier laatste
woorden waren «dat ze de
kinderen nog zo graag
had gezien en dat ze hen
nog zo veel had willen
vertellen». «Dat menske
heeft enorm afgezien van
de vervreemding van haar
achterkleinkinderen»,
besluit de leraar in
tranen. «Toen deze week
de uitspraak viel dat de
kinderen eindelijk
zullen worden voorbereid
op een hereniging met
mij, ben ik vier bloemen
op haar graf gaan
leggen. Als mijn teken
aan haar dat ik, zoals
ik haar altijd heb
beloofd, voor de
kinderen ben blijven
vechten en dat het zat
goedkomen, hoe verloren
het misschien ook lijkt:
noem het bijgeloof en
sorry voor mijn tranen,
maar ik vond dat ik mijn
grootmoeder moést laten
weten dat er eindelijk
hoop is nu.»
Bron: Het Laatste Nieuws
17-02-2007 Annick
GROBBEN Barbara
VUYLSTEKE
Info: basisadvies bij
scheiding en ouderschap,
www.baso.be
voor hulp, informatie of
contact met Baso
Gebruik het
Hulpaanvraag formulier
op onze
CONTACT-PAGINA
ENKEL de op deze manier
aangevraagde hulp-of
infovragen zullen
beantwoordt worden
Ook het VTM-NIEUWS
bracht deze zaak onder
de aandacht in haar
uitzendingen van 17
februari met een korte
interventie van
BASO-voorzitter Eddy De
Waele. (Klik op de
afbeeldingen om de
video te bekijken
http://www.baso.be/VIDEO+AUDIO/CDC-BASO-VTMnieuws17-02-07.asf
E-mail
paginalink
suggestie/opmerking?
print selectie