Als ik
vriendje x na het spelen
naar huis breng, vraag
ik altijd naar wélk
huis. Vader en moeder
leven niet onder één dak
en hebben co-ouderschap;
naast lusten verdelen ze
ook lasten. Vaak moet
vriendje x even
nadenken, zeker op de
wisseldagen en heel soms
staan we voor de
verkeerde deur. Beide
ouders hebben het juiste
evenwicht gevonden en
alles gaat er beschaafd
aan toe. Kinderen blij,
iedereen blij.

Beschaving is ver te
zoeken bij stel y. Na
ruim tien jaar is zij
nog niet over de
scheiding heen en
het zoeken naar
wraakacties lijkt
welhaast een dagtaak.
Ook al is hij erg
gelukkig met zijn tweede
gezin en heeft ook zij
een lieve vriend die dol
is op haar en de
kinderen, het lukt haar
niet om het verleden los
te laten. Kinderen
verscheurd, iedereen
verscheurd.
Scheiden geeft vaak
lijden,
soms voor de een meer
dan voor de ander en het
is moeilijk om alles
achter je te kunnen
laten. Zeker als je het
idee hebt dat jou groot
onrecht is aangedaan en
het niet jouw keus was
om uit elkaar te gaan.
Waar ik geen sympathie
voor kan opbrengen, is
hoe je als volwassen
persoon rücksichtslos je
kinderen in het
strijdgewoel kunt
gooien. Een of beide
ouders doen een
wedstrijdje zwart maken
en de loyaliteit van de
kinderen wordt zwaar op
de proef gesteld.
Een paar
jaar geleden pleitte
VVD'er Ruud Luchtenveld
voor scheiden zonder
rechter,
gelijkwaardig ouderschap
na scheiding, sancties
voor onwillende exen en
een handhavingsbeleid.
Daardoor zou het aantal
echtscheidingen
verminderen. Het idee
hierachter is dat
rechters
medeverantwoordelijk
zijn voor de huidige
scheidingscultuur (bijna
110.000 scheidingen per
jaar waarbij circa
60.000 kinderen
betrokken zijn). In
negen van de tien
gevallen wijst de
rechter aan moeder de
kinderen toe. Vader
krijgt in het gunstigste
geval een
omgangsregeling van
meestal twee dagen in
twee weken. Als ma
kwaadwillend is, negeert
ze die omgangsregeling
straffeloos en heeft pa
het nakijken. Omdat het
ma zo gemakkelijk wordt
gemaakt, lijkt de gang
naar de rechter snel
gezet. In 80% van de
gevallen zet de vrouw de
scheiding in, ook al
heet het “een
gezamenlijk verzoek tot
scheiding”. In
Nederland verliest ieder
uur een kind zijn vader.

Nu
is bovenstaand beeld erg
zwart-wit gesteld. Veel
vrouwen worden er na een
scheiding (financieel)
niet beter van. Soms is
de verleiding dan groot
om de kinderen als wapen
te gebruiken. Maar een
kind komt niet uit een
bloemkool, daar hebben
pa én ma de hand in
gehad. Dus hebben
kinderen er (meestal)
ook baat bij dat beide
ouders zich om hen
bekommeren. Dat is iets
wat echtelieden moeten
bedenken als
kinderachtige
wraakgevoelens de kop op
dreigen te steken.
Zoals
er therapieën
zijn om huwelijken uit
het slop te halen, zo
start binnenkort ook een
scheidingsschool
voor mensen die
echtscheiding overwegen.
Helaas denk ik dat
wraakzuchtige
(toekomstige) exen daar
niet uit zichzelf
naartoe gaan. Word je
het niet binnen
redelijke tijd met
elkaar eens, dan zou,
omwille van de kinderen,
scheidingsscholing
verplicht moeten zijn.
Totdat een
kindvriendelijke
regeling is getroffen,
met sanctie bij
niet-naleving. Wie zich
als puber gedraagt,
wordt als puber
behandeld.