Het blijft vijf jaar cel voor Turkse papa van Yasemina

ANTWERPEN - Na hereniging van moeder en dochter eiste Torlak vrijlating en... co-ouderschap

Het Antwerpse hof van beroep veroordeelde woensdag Naci Torlak (34) tot vijf jaar cel voor de ontvoering naar en het zes jaar lang verborgen houden bij een Turkse familie van zijn dochtertje Yasemina. Het ging om een verzetarrest tegen de vijf jaar die de Turkse man bij verstek had gekregen. Het enige verschil is dat vandaag slechts 20 maanden effectief zijn. Dat is twee maanden meer dan de tijd dat de man al in de cel zit in uitvoering van zijn verstekstraf. Er werden geen voorwaarden opgelegd, maar bij de minste misstap slaat Damokles toe en wordt het saldo automatisch effectief. De mama van Yasemina krijgt een morele vergoeding toegekend van 7.500 euro en voor de materiële schade 1 frank ’provisioneel’. Er zou een omgangsregeling voor vader en kind in de maak zijn. Yasemina is intussen al sedert Sinterklaas herenigd met haar moeder.

"In mijn plaats zou u hetzelfde gedaan hebben, meneer de rechter". Met die en een aantal andere vreemde uitspraken sloeg Naci Torlak vorige maand, toen de zaak behandeld werd, de eigen ruiten in tijdens de behandeling van het verzet. In twee weken tijd is er veel gebeurd in dit intrieste dossier. De advocaten van de vader en die van de moeder van Yasemina kregen de zaak na jaren eindelijk gedeblokkeerd: ook al omdat hij anders tot het einde van zijn dagen in de cel zou blijven, gaf Naci Torlak zijn zussen de toestemming om zijn dochtertje naar België over te vliegen.

Inkeer?

Yasemina wist dat er in België een ver familielid woonde dat ’mama’ heette, maar had geen enkel besef dat het om haar moeder ging. Want in Turkije groeide ze, samen met haar halfbroertje en -zusje, op als het officiële kind van Torlaks wettige echtgenote, zij het bij een onthaalfamilie in Ankara.

Het gevolg is dat moeder en kind na de hereniging de bijstand van een tolk en een kinderpsychiater krijgen om geleidelijk tot een normale moeder-kindrelatie te komen. Vooral na zijn optreden voor zijn rechters in het hof is duidelijk dat de tussenkomst van Yasamina’s vader daar de eerste maanden funest zou kunnen voor zijn. En dit nog afgezien van de angst dat de man, eens hij de kans schoon ziet, zijn dochtertje opnieuw ontvoert. Walter Malfliet, die optreedt voor moeder Agnieszka (37), verzette zich dan ook met klem tegen de vraag van de tegenpartij om het verzet vorige maand alvast ontvankelijk te verklaren (waardoor Torlak ter plekke zou dienen vrijgelaten) en de zaak pas over een paar maanden ten gronde te behandelen.

Het argument dat de verdediging aanvoerde om de zaak uit te stellen, klonk eerder contraproductief: "Er is voor de Turkse jeugdrechter nog een procedure hangende volgens dewelke de vader mogelijk het exclusieve hoederecht over zijn dochter zou krijgen. We zouden deze uitspraak graag eerst uitspitten". Dat was koren op de molen van openbaar aanklager De Mot om te stellen dat de man niet tot inkeer is gekomen: "Zijn houding vandaag voorspelt weinig goeds. Uit eigenbelang en niet uit inkeer liet hij het kind overbrengen. Hij wil immers tegelijk nog steeds alle middelen aanwenden om zijn dochtertje weg te halen bij de moeder. Ik vraag de bevestiging van het verstekvonnis: 5 jaar effectief".

"Elke medaille heeft een keerzijde"

De Mot, hierin bijgetreden door kamervoorzitter Snelders, benadrukte enkele keren dat Torlak het echt alleen maar aan zichzelf te denken heeft dat hij al zeventien (intussen achttien) maanden in de cel zit. "Hij ontkende jaren lang staalhard te weten waar het kind zich bevond. De moeder moest zelf met twee Poolse vrienden op zoek gaan en kon het bewijs leveren door de auto waarin Yasemina zat, klem te rijden. Het pv van de verkeerspolitie was het eerste bewijs dat het kind inderdaad in Turkije verborgen gehouden werd. Ook na zijn aanhouding in en uitlevering door Duitsland weigerde hij de verblijfplaats bekend te maken zo lang er geen overeenkomst zou zijn voor een vorm van co-ouderschap. Alles moest steeds volgens zijn voorwaarden gebeuren".

"Ook mijn cliënte vindt dat de vader van haar kind recht heeft op omgang met zijn dochter. Maar dat met in aanvaardbare omstandigheden gebeuren", pleitte Malfliet. "Zoals het er vandaag uitziet, blijft de vrees voor recidive bestaan. Eerst en vooral moeten moeder en kind de gelegenheid krijgen zich op een gezonde manier aan elkaar te hechten. In die aanpassingsperiode kan een aanvaardbare omgangsregeling uitgewerkt worden".

Raf Jespers is de nieuwe advocaat van Torlak, en de architect van de deblokkering. Volgens zijn raadsman heeft Torlak eindelijk begrepen dat hij zowel juridisch als menselijk grondig fout zat. "Recht moet geschieden, maar het mag niet contraproductief werken. Bovendien heeft elke medaille twee kanten. Die van de tegenpartij is al uitvoerig via de media aan bod gekomen".

Drietalig

Jespers had het vervolgens over de onwil van Yasemina’s mama om het kind ook de Turkse nationaliteit te geven, haar relatie met een oudere man, zijn wettige echtgenote die, na een eerste baby verloren te hebben, meegedeeld kreeg dat ze vruchtbaarheidsproblemen had... . "Hij wilde zijn dochtertje niet ontvoeren en verbergen, maar gewoon in Turkije aan zijn familie gaan voorstellen. Het is omdat zijn echtgenote er te horen kreeg dat ze een problematische zwangerschap tegemoet ging, dat ze daar gebleven zijn. Intussen heeft het koppel al twee kinderen. Een jongen en een meisje".

Dat leidde bij Nico Snelders tot een andere bedenking: "U beseft toch, meneer, dat door uw halsstarrige houding niet alleen Yasemina, maar ook uw andere twee kinderen zeventien maanden lang van hun vader verstoken gebleven zijn?". De reactie van Malfliet: "Yasemina moest het dode kindje vervangen voor zijn onvruchtbare echtgenote. Het is dan ook merkwaardig dat, toen er onverhoopt toch nog twee kinderen kwamen, het meisje niet aan haar moeder werd toevertrouwd".

Op Driekoningen is Yasemina zeven geworden. Het was zes jaar gleden dat ze haar verjaardag nog met haar mama heeft kunnen vieren. Ze gaat sedert deze waak naar school en praat al een aardig mondje Nederlands en heeft haar eigen verjaardagsfeestje georganiseerd. Opmerkelijk is dat ze telefonisch contact blijft houden met het gezin in Ankara waar ze al die tijd verbleven heeft, meer dan met de zussen van haar papa, die in Antwerpen wonen. Ze zal haar Turks dus niet verleren. Tussendoor hoort ze thuis trouwens ook Pools praten, want haar andere oma is zes weken geleden bij haar dochter en kleinkind ingetrokken. “Die twee zijn onafscheidelijk”, zegt Agnieszka.

 

  

      

Verwante artikels