Radicale toepassing van nieuwe co-ouderschapswet

 

ANTWERPEN / MONTCEAU - Gehersenspoeld kind wordt manu militari weggehaald bij moeder in Frankrijk

De Antwerpse kortgedingrechter heeft dinsdag de toestemming gegeven aan de vader van een bijna vierjarig meisje om in Frankrijk een deurwaarder onder de arm te nemen die, onder de bescherming van de politie, zijn dochtertje mag weghalen bij de moeder en de oma in Montceau (Bourgogne). Volgens rechter Clara Claus moet de man er wel rekening mee houden dat er bijstand van een kinderpsychiater of –psycholoog zal nodig zijn, “vermits het kind gedurende al die jaren waarschijnlijk gehersenspoeld is door de verwerende partij, haar familie en omgeving”.

Duidelijker kan een rechterlijke beschikking moeilijk zijn. Marc B. uit Borgerhout mag dus zijn dochtertje bij haar moeder Sophie V. in Frankrijk manu militari weghalen. Haar ouders hebben daar een zaak opgestart met o.a. bij hun schoonzoon geleend geld. Hun dochter trok in de zomer van 2004 naar Montceau en de oma heeft gezworen dat Marc bij haar leven het geld noch zijn dochtertje ooit terugziet.

Dwangsom

Marc B. kreeg het meisje niet meer te zien en stapte hij naar de rechter. Hij kreeg eerst omgangsrecht en in maart van dit jaar het hoederecht. De verpleegster weigerde echter categoriek om het meisje af te staan, ook niet in het kader van de nieuwe wet op het co-ouderschap.

Op 1 december kwam zij vanuit Frankrijk naar de correctionele rechtbank van Antwerpen, die zich over de problemen rond het omgangsrecht ging buigen. De vrouw werd meteen opgepakt door de politie en later door de onderzoeksrechter aangehouden. Ze zat achttien dagen in de gevangenis en werd op 19 december door de KIB vrijgelaten.

In één van de vele tussentijdse procedures had het hof van beroep bevestigd dat de vader het hoederecht krijgt. Per dag dat Sophie V. het kind van de papa weghoudt, moet ze bovendien een dwangsom van 200 euro betalen, met een maximum van 62,5 dagen of 125.000 euro.

Stijfkoppige bezetenheid

Marc Bartholomeeusen, de advocaat van Marc B., trok vervolgens naar de kortgedingrechter met het verzoek een deurwaarder aan te stellen die het kind in Frankrijk mag gaan halen. De rechter stemde gisteren in met dat verzoek. Zij kon daarbij terugvallen op de motieven van het hof én op de nieuwe wet op het co-ouderschap. In de beschikking heeft Clara Claus het over het mededaderschap van de moeder en stiefvader van Sophie, die “hun kleinkind wederrechtelijk achterhouden in Frankrijk”. Verder heeft Claus het over “stijfkoppige bezetenheid en irrationeel gedrag om het kind kost wat kost van de vader af te schermen”.

Volgens de beschikking hebben zij en haar familieleden op onverantwoorde wijze het kind betrokken in de echtscheidingsproblematiek. “Zij misbruikten haar als wapen tegen eisende partij en deden en doen al het mogelijke om het kind tegen haar vader op te zetten. Zo werd de vader ‘grensoverschrijdend gedrag’ verweten louter en alleen om dit als argument aan te wenden in de rechtstrijd om het hoede- en contactrecht”.

De rechter wijst tenslotte op “de onbegrijpelijke egoïstische en destructieve houding” van de moeder ten aanzien van het kind, waardoor er “spijtig genoeg geen andere oplossing mogelijk is dan de ultieme gedwongen tenuitvoerlegging van het arrest”.

‘PAPA VA TE FRAPPER’

Vader Marc B. beseft dat er in dit dossier alleen maar verliezers zijn en dat de komende dagen en weken moeilijk worden. Zijn echtgenote is een borderlinepatiënte en komt uit een geboren Antwerps gezin, maar dan wel van een bepaalde francofone bourgeoisie. “Het laatste wat mijn dochtertje bij het afscheid zegde, was: ‘Papa, tu restes encore deux minutes?’ Eerder had ze van haar oma te horen gekregen: ‘Papa va te frapper’. In mijn ogen is Sophie het slachtoffer van haar moeder. Toen ik over de terugbetaling begon, klikte er blijkbaar iets bij die mensen. Mijn vrouw vertrok van de ene dag op de andere naar Frankrijk en alle middelen werden ingezet om me te kraken. Maar ik ben ervan overtuigd dat de waarheid zal overwinnen. Zowel in ons land als in Frankrijk (de rechtbank in Chalon-sur-Saône en het hof van beroep in Dijon) heeft het gerecht prachtig werk geleverd”.

“BEROEP HEEFT WEINIG ZIN”

Advocaat François Lebacq heeft de beschikking kunnen inkijken en met zijn cliënte gebeld. “Uiteraard kan ik niks zeggen over een te volgen strategie, maar het is ook de taak van een advocaat zijn cliënten om te wijzen op de wet en op de gevolgen van een rechterlijke uitspraak die daar de toepassing van is. In de gegeven omstandigheden heeft beroep weinig zin”. Het ziet er niet meteen naar uit dat de advocaten, zoals eerder al gebeurde in het dossier Yasemina, voor een deblokkering kunnen zorgen. De kloof tussen een gewone Antwerpse schooldirecteur en zijn Franstalige Antwerpse schoonfamilie is blijkbaar dieper dat die tussen de Poolse moeder en de Turkse vader van Yasemina.

Jan Heuvelmans