|
Open brief
nr. 1
Aan
de bevoegde personen m.b.t.
het toepassen van ons
familierecht
Betreft:
Belabberde rechtssituatie
Ref:
www.f4j.be/diversen/openbriefnr1.html
Geel, 24
oktober 2001
Geachte heer
C. Paulus, Gouverneur van de
provincie Antwerpen,
Geachte heer
H. Jansens, Procureur des
Konings,
Geachte
lezer,
We mogen dan
wel fier zijn dat we tot één
van de meest welvarende
regio’s van de wereld
behoren. We leven gezonder
en langer dan ooit te
voren. Maar zijn wij ook
gelukkiger dan die
aardappeleters van welleer?
Kinderen en vaders genieten
in onze regio zowaar geen
enkele waarborg dat hun
recht op family-life wordt
gerespecteerd. Dat recht is
vastgelegd in artikel 8 van
het Europese Verdrag tot
Bescherming van de Rechten
van de Mens en de
Fundamentele Vrijheden, als
ook o.a. in artikel 9 van
het Verdrag inzake de
Rechten van het Kind.
In familie-
en omgangsrecht zijn
kinderen en vaders in onze
regio echter ondermensen van
onze samenleving, hun
rechtspositie is belabberd.
De
rechtspleging die
fundamentele rechtsprincipes
schendt en daarom in feite
helemaal geen rechtspleging
is en het ontbreken van
enige vorm van
rechtshandhaving, werkt op
zijn zachts gezegd
frustrerend, ontredderend en
demoraliserend.
Jammer heeft
ook ons kind en ik de
discriminerende
anachronistische aanpak van
zowel politie, parket, ja
zelfs van de rechter al
heeft kunnen ondervinden.
In de laatste
5 maanden heb ik ondanks een
vonnis, welk o.a. vermeldt
dat het kind één dag per
week bij de vader verblijft
het kind minder dan 30 uur
onder mijn bewaring gehad.
Dat is nog
geen 0,9% van de totale
tijd! Het zegt iets over de
prioriteit van de
hechtingsband tussen de
natuurlijke vader en zijn
kind van de rechterlijke
macht, alsook van de soms
partijdige politie.
Een vonnis
dat overigens tot stand is
gekomen via conclusies van
de advocaat van de moeder
welke vol leugens of
onzorgvuldigheden bevatten.
Nochtans zou deze over goede
menselijke kwaliteiten
moeten bezitten, hij is
plaatsvervangend
Vrederechter, maar ageren op
mijn vragen doet hij niet.
Indien ik aan politie hulp
vraag voor de nodige
vaststellingen of
interventie blijft deze
meestal beperkt tot een
luisterend oor of adviserend
gesprek. Meermaals is me
overkomen dat de politie
weigert een klacht in de
vorm van een proces verbaal
op te nemen. Als het om het
achterhouden van het kind
gaat luidt het steeds :
Meneer dat zijn burgerzaken
daar komen wij niet tussen.
Nochtans als mijn ex-partner
de politie belt zijn die wel
bereid (gelukkig) om de
nodige meestal partijdige
(betreurenswaardig)
voorstellen of regelingen te
treffen. Zelf ben ik op
05/10/’01 naar verschillende
diensten van justitie
geweest. Het vonnis zou
niet betekend zijn. ‘niet
rechtsgeldig omdat dit
vonnis mij niet op een
behoorlijke wijze ter kennis
is gebracht’ luidde het. Na
weer een weekend vol
problemen omtrent het
verblijf van het kind ben ik
samen met mijn moeder naar
de bevoegde magistraat
gestapt. Ze wist me
feilloos te vertellen dat ze
kennis had van het betrokken
dossier.
Verder dat
een kind van die leeftijd
altijd aan de moeder wordt
toegewezen. Waar deze
magistraat het haalt dat het
kind goed zou zijn bij de
moeder weet ik niet maar de
partijdigheid stel ik wel in
vraag. De dag nadien ben ik
ben ik omdat ik van mening
was dat het vonnis niet
rechtsgeldig was ons kind
gaan ophalen in de crèche en
ben nadien gearresteerd
wegens ontvoering. Later,
werd ik, en dat blijkt maar
een formaliteit te zijn(!)
voor enkele dagen gedwongen
opgenomen in een instelling,
ondanks dat er niets aan de
hand was. Afgelopen weekend
nam de moeder weer het recht
in eigen handen, de sociale
dienst van de politie had me
verteld als het weer zou
gebeuren dat er een
vervolging zou komen.
Inmiddels heb ik vernomen
dat vervolging weer is
uitgesteld. Nu kun je
stellen waarom ga je niet
naar de rechter?
Ok., Maar hoe
vaak zal men in dergelijk
geval de vader als echte
zorgvader erkennen?
Neem nu nog
dat je uit het gezamenlijk
huis wordt gezet voor reden
tot vereffening omdat terug
betalen van alle gelden niet
winstgevend genoeg is voor
je ex-partner.
Eigenlijk kun
je dan stellen geen huis
meer en waarschijnlijk een
weekendpapa. Hier neem ik
duidelijk geen genoegen mee.
Een jarenlange juridische
strijd, die je sowieso
belastend is voor het kind
zal volgen.
Moet onze
dochter in dit rijk, arm
Vlaanderen opgroeien? Graag
uw reactie.
Met
vriendelijke groeten,
Van Baelen J.
E-mail deze pagina naar
een vriend
| 
