f4j.be zit in een ontwikkelingsfase. Wilt u ons verontschuldigen voor de tekortkomingen?
Actualiteit
Wetsvoorstel
voor pasje,
dubbel domicilie
en gedeeld kindergeld
voor co-ouders
Senator Guy Swennen (sp.a) heeft een
wetsvoorstel klaar voor de invoering
van een co-ouderpas, waarmee
gescheiden ouders met kinderen
kunnen bewijzen dat ze in
co-ouderschap zitten. Met een tweede
voorstel wil Swennen het dubbel
domicilie invoeren voor kinderen van
gescheiden koppels, zodat ze
automatisch bij beide ouders
ingeschreven staan. Een derde
voorstel geeft ouders de
mogelijkheid de kinderbijslag te
delen. (belga/bf)
Koude douche voor wachtende
vaders. De Gentse Strafrechtbank
vermaakte het universele
mensenrecht "recht op
gezinsleven" tot een papieren
mensenrecht en honoreert
kindermishandeling.
10/09/08
eigen berichtgeving
Gent, strafrechtbank, Op
10 september viel een uitspraak
van de Gentse strafrechtbank in
zake De Clercq/Bakelandt
(niet-naleving van de
verblijfsregeling). Vader De
Clercq beschikt bij een veelvoud
van vonnissen over een recht op
gezinsleven en toch kan hij al
meer dan 6 jaar drie van zijn
vier kinderen niet meer zien
door toedoen van zijn ex.
Zoals in een
vorig artikel
Vader pakt openbaar ministerie
in snelheid
al geschetst had
deze vader zijn ex hiervoor
rechtstreeks gedagvaard, gezien
het Openbaar Ministerie het niet
nodig vond om ter zake
initiatief te nemen. Stipt om
negen uur viel de uitspraak.
Tegen de verwachting in werd het
evenwel geen eindvonnis met een
aanhouding ter zitting, maar een
vonnis waarbij nog maar eens een
onderzoeksmaatregel werd
bevolen. De drie rechters
vinden het in de huidige stand
van het strafdossier
noodzakelijk om de gedagvaarde
moeder nogmaals te onderwerpen
aan een onderzoek. De termijn
voor dit onderzoek wordt ruim
bemeten op meer dan vier
maanden. De zaak staat voor
verdere behandeling op 14
januari 2009.
Niet alleen bijzonder erg voor
de kinderen en de vader die de
wet volledig aan hun kant hebben
en toch nog vier maanden langer
zullen moeten wachten alvorens
recht kan geschieden. Door de
jarenlange beïnvloeding van de
moeder is de toestand van de
kinderen zoals bleek ter zitting
onhoudbaar. De moeder slaagt er
blijkbaar niet in de kinderen
te deprogrammeren waardoor deze
kinderen helemaal klem zitten.
De verdediging van de moeder,
Mr. Muylle sprak vorige zitting
nog over de ontelbare keren dat
de kinderen naar de psychologen
zijn gebracht. De Strafrechter
zelf had het eerder over
jarenlange verwaarlozing van de
kinderen,
een juridische term voor
kindermishandeling, maar zet nu
zelf met deze uitspraak na zes
jaar van procedurehel "de cirk"
verder. Onvoorstelbaar hoe de
Gentse Strafrechtbank welke
tijdens de twee vorige zittingen
wel degelijk blijk heeft gegeven
van een zeldzaam gezien inzicht
in familierecht, nu toch tot een
tweede tussenvonnis is gekomen
waarbij ze nu zelf door de
plooibank van de moeder gaat en
toegeeft aan "moeders
wil is wet".
Na een procedurehel van 6
jaar vordert het openbaar
ministerie na rechtstreekse
dagvaarding van de vader een
tweede keer 1 jaar cel
video: 11min55
“Ik ben het beu
dat de kinderen door de mangel
gaan.”
Aalter - Al sinds
2002 is het voor Chris De
Clercq, papa van vier rechtbank
in, rechtbank uit. De Gentse
Strafrechter Jorn Dangreau was
zichtbaar aangedaan doordat zijn
collega’s magistraten nooit een
greep hebben gehad op de onwil
van de moeder Ria Bakeland. De
advocaat van de vader mr. Luc
Maryns sprak ter zitting van zes
a zeven beschikkingen in
kortgeding
ter evaluatie,
maar telkens blokkeren ze. Uit
de burgerlijke procedure bleek
dat de gerechtsdeskundige mevr.
Crevits moeite heeft om de
verantwoordelijkheid nog te
dragen en gaf de magistraten de
ernst van de situatie te kennen
in haar deskundigenverslag. De
rechtbank gaf in mei dit jaar in
extremis de moeder drie maanden
de tijd om toch nog een blijk
van goede wil te tonen en deelde
de moeder mee dat door de staat
van wettelijke herhaling waarin
zij zich bevindt, de maximum
gevangenisstraf verdubbeld is
tot 2 jaar. Ook dat mocht niet
baten. De Gentse Strafrechter
deelde iedereen die het horen
wilde mee “Ik ben het beu dat
de kinderen door de mangel
gaan.”
“De cirk gaat
gewoon verder”
Wat helpen
probatiemaatregelen,
bemiddelingscommissie, comité
bijzondere jeugdzorg,
gerechtsdeskundige,
maatschappelijke enquêtes als
niemand een oplossing weet te
vinden mede doordat gemaakte
akkoorden zoals bijvoorbeeld een
schoolkeuze naar de prullenmand
worden verwezen en vervolgens
eenzijdig een school kiest waar
men de meeste invloed kan
uitoefenen. De advocaat van de
vader was verbolgen. Ook het
probatieverslag meldt dat de
toestand zoals het nu is
onhoudbaar is en er dwingende
maatregelen dienen genomen te
worden. “Het is beter dat de
twee ouders beslissen dan dat
men een beroep moet doen op
dwingende maatregelen, dat is
nog stigmatiserender”. De
advocaat van de moeder Mr. Jo
Muylle repliceerde in zijn
pleidooi
:
“de kinderen hebben dringend
een rustpauze nodig. En dat zijn
niet mijn woorden”. Waarop de
Strafrechter reageerde
:
“Het akkoord van de keuze van
het internaat dat is ook een
rustpauze”. De moeder
argumenteert dat het de keuze is
van de dochter zelf. Het
standpunt van de Strafrechter
daaromtrent was duidelijk
:
“ouders moeten toch samen kunnen
beslissen, je kan je niet
verbergen achter de wil van de
kinderen, mevrouw, je bent al
jaren actief aan het pogen. Het
is niet menselijk dat de zaak zó
uit de hand loopt. De toestand
is door Uzelf gecreëerd en dan
is het gemakkelijk zelf in de
zetel te gaan zitten en af te
wachten; De cirk gaat gewoon
verder.” Advocaat Muylle vroeg
een kort uitstel in afwachting
van het verslag van CBJ dat op 6
september diende neergelegd te
zijn. Hierop gingen de drie
Strafrechters kort in
beraadslaging. Het gevraagde
korte uitstel werd niet
verleend.
“Er zijn al
zoveel enquêtes geweest, mevrouw
creëert telkens opnieuw uitstel,
argumenteerde de Strafrechter.
En hij eindigde met : “Het
wraakroepende is hoe langer het
duurt, hoe rampzaliger voor de
kinderen”.
Daarop ging de
rechtbank verder met de
behandeling van de zaak.
“moeder maakt de
vader tot een monster”
De advocaat van
de vader vond vreemd genoeg toch
een lichtpunt. De jongste
dochter heeft het syndroom van
down, “Men kan dit kind niet
programmeren. Het kind komt
sinds kort naar haar vader en
ook de contacten met de
grootouders verlopen prima. De
andere kinderen komen niet omdat
ze de kinderen programmeert en
de moeder maakt van de vader een
monster. De moeder kan dit
blijkbaar niet deprogrammeren.
De vader werkt en
betaalt onderhoudsgeld voor de
kinderen. Er is volgens
advocaat Maryns geen ander
middel meer dan hieraan paal en
perk stellen.
“Ze is de
situatie niet meer meester”
De moeder heeft
de situatie zelf gecreëerd, daar
heb je 100% gelijk in. In 2007
werd de moeder veroordeeld tot 6
maanden effectief en zes maanden
voorwaardelijk. Daarop volgde
op 13 december 2007 een
kortgeding en daarin is men
creatief geweest en kon de vader
de kinderen gaan afhalen na
schooltijd. Nadien zou de moeder
op geen enkele wijze de kinderen
nog beïnvloed hebben. Ontelbare
keren zijn de kinderen gebracht
naar de psychologen. Mijn
cliënte is zelf ook in
begeleiding en wist dat haar
twee jaar cel boven haar hoofd
hing. “Ze is de situatie niet
meer meester”, en volgens
advocaat Muylle is de moeder in
het laatste jaar niet bij machte
geweest om de houding van de
kinderen te doorbreken. Ze
heeft alles gedaan en dan is er
nog het principe van ‘non bis in
idem’ (2 x straffen voor
éénzelfde feit). Dan stel ik me
nog in de plaats van de
kinderen. Wij zijn zo vaak naar
de psychologen moeten rijden en
dan nu wie ons naar de
psycholoog reed naar de
gevangenis ?. Waarom zouden
wij dan nog naar U moeten
luisteren? Wat is hiervan de
toegevoegde waarde?” Waarop de
Strafrechter: “Het is niet
alleen hier maar ook in andere
zaken zo.
"Wij zien ook
geen oplossingen meer, we
vorderen minstens effectief één
jaar"
Dat waren de
woorden van het mevrouw de
procureur. Maar het was wel de
vader die in deze procedurehel
de moeder rechtstreeks
correctioneel liet dagvaarden,
omdat de probatiemaatregelen
geschonden werden.
Het rechtreeks
dagvaarden voor de
Strafrechtbank is een zeldzame
techniek die advocaten vaak niet
kennen of niet willen toepassen
in dit soort zaken.
Het Openbaar
Ministerie kon moeilijk anders
dan zich bij deze dagvaarding
aansluiten, nadat het al die
jaren deze lijdensweg van de
vader min of meer passief had
aanzien. Het niet naleven van
gerechtelijke uitspraken treft
de openbare orde immers in het
hart van de samenleving. Na een
zes jaren loyaliteitsmisbruik is
het immers duidelijk dat ook het
openbaar ministerie voor de
moeder gedurende die tijd maar
door de plooibank diende te gaan
omdat gelet in deze strafmaterie
voor moeders geen gerechtelijke
uitspraken ten uitvoer worden
gelegd.
Uitspraak 10
september eerstkomend.
De moeder was na
de zitting niet bereid om
commentaar te leveren en meester
Muylle wenste in dit delicate
dossier te wachten op de
uitspraak. De advocaat van de
vader reageerde vorige zitting
al met “zo moet ik geen vijf
dossiers in mijn leven hebben!”
De vader was wel
bereid voor een interview.
Verslag: 4bf.eu
Noot: België is één van
de weinige landen ter
wereld waarbij het
slachtoffer van een
misdrijf de dader voor
de Strafrechter kan
brengen door zelf een
rechtstreekse
dagvaarding op te
stellen in plaats van
het OM. Het slachtoffer
dient dan een dossier
van bewijslast samen te
stellen en hoeft dus
niet te wachten op de
beslissing van het
Openbaar Ministerie.
De
Voorzitter
van de 19é
Kamer van de
correctionele
rechtbank
van Gent
dhr. J.
Dangreau
kon niet
duidelijker
zijn.
"Kinderen
moeten hun
beide ouders
kunnen zien.
Punt."
R.B. uit
Aalter
verscheen op
woensdag 28
mei 2008
voor de
strafrechtbank
wegens het
niet afgeven
van
kinderen.
Het OM eiste
een
effectieve
straf wegens
staat van
wettelijke
herhaling.
De moeder
werd eerder
op
13/02/2007
veroordeeld
door het Hof
van beroep
tot een jaar
gevangenisstraf
waarvan 6
maanden
effectief en
6 maanden
met
probatieuitstel.
De
probatievoorwaarden
werden
volgens de
vader C. D.
C. uit
Bellem
geschonden.
Als ultiem
middel dat
ook de vader
contact zou
hebben met
de kinderen
dagvaardde C.D.C.
zijn
advocaat Mr.
Maryns de
moeder
rechtstreeks
voor de
strafrechtbank.
De moeder
welke
gedurende
jaren door
verschillende
advocaten
werd
bijgestaan
zou volgens
het
deskundigenverslag
geen enkele
medewerking
hebben
verleend
door passief
verzet.
Volgens het
verslag was
contactherstel
geen succes
geworden
doordat de
moeder een
extreme vorm
van verzet
handhaaft. Psychologisch
verslagen
wijzen in
dezelfde
richting. De
kinderen
zijn reeds
vijf jaar
van hun
vader
verstoken.
Deze beide
ouders
hebben vier
tieners.
Het
contactherstel
met de vader
is enkel
gelukt voor
het kind met
het syndroom
van Down.
“Ik heb mijn
kinderen
gestraft”
zei de
moeder, maar
de
Voorzitter
stak zijn
ongenoegen
omtrent het
programmeren
van de
kinderen
niet onder
stoelen of
banken. “Je
oogst, wat
je gezaaid
hebt”, en
verder :
“Zeg
alstublieft!
Al die
verslagen,
al die
rechters,
als moeder
ben je
verplicht om
mee te
werken, het
is zo een
belasting
voor
justitie.”
De
Voorzitter
sprak van
een
procedure-hel
en wees de
moeder erop
dat ze voor
een
strafrechtbank
staat. Hij
verweet haar
indoctrinatie
en
manipulatie
van de
kinderen en
voegde er
opgewonden
aan toe
“DIT IS EEN
JARENLANGE
VERWAARLOZING
VAN DE
KINDEREN !”
“Mijn
cliënte
heeft fouten
gemaakt” gaf
Mr. Jo
Muylle, de
advocaat van
moeder toe.
“Wij hebben
op ons
kantoor (Mr.
Jef
Vermassen)
afspraken
gemaakt.
Het kind met
het syndroom
van Down is
heel
moeilijk te
programmeren
op lange
termijn en
daardoor is
het
contactherstel
met de vader
wel gelukt.
De moeder
begrijpt
inmiddels
dat ze er
zelf alleen
niet meer
uitgeraakt
door het
harnas dat
ze zelf
heeft
gecreëerd”. Volgens
Jo Muylle,
dringt een
beslissing
zich op.
Vrijspraak
is
problematisch
maar
veroordeling
is dit
evenzeer en
naar zijn
mening komt
deze
rechtstreekse
dagvaarding
alleszins te
vroeg (sic).
De rechtbank
deed nog
haar duit in
het zakje
:“Wanneer
een straf
uitgesproken
wordt, is in
ieder geval
de
beïnvloeding
weg. Als
moeder in de
gevangenis
zit, wordt
het gezag
aan vader
gegeven”.
De
Voorzitter
voegde er
nog aan toe
: “De
rechtbank is
zich er
terdege van
bewust dat
hoe dan ook
de kinderen
hier het
slachtoffer
zijn”.
Na een korte
beraadslaging
deelde de
Voorzitter
aan
verdachte
mee dat door
de staat van
wettelijke
herhaling
waarin zij
zich
bevindt, de
maximum
gevangenisstraf
verdubbeld
tot 2
jaar.
De
zaak zal op 3
september
aanstaande om
10 uur
voortgezet
worden. Op
dat ogenblik
zal de
strafbepaling
mede
afhangen van
de mate
waarin zij
medegewerkt
heeft aan
een correcte
uitvoering
van de
verblijfsregeling
bij de
vader.
Tenslotte
sprak de
Voorzitter
de moeder
toe.
“Mevrouw ik
hoop dat je
nu de
boodschap
begrepen
hebt.”
Van mevrouw Olga Odinetz kreeg
ik het volgende bericht :
ACALPA
heeft het genoegen u een kopie
over te maken van de eerste
doctoraatsthesis in de
geneeskunde over "het
Ouderverstotingssyndroom"
verdedigd op 23 oktober 2008 aan
de Universiteit Claude Bernard
Lyon 1, geneeskundige faculteit
Lyon-Noord door Bénédicte
GOUDARD.
De auteur heeft zijn
staatsdiploma van doctor in de
algemene geneeskunde verworven
met de gelukwensen van de Jury.
Juryvoorzitter: Pr. Liliane
Daligand, PU-PH-Faculteit Lyon
Noord, professor in de
wetsgeneeskunde en
expert-psychiater bij het
beroepshof van Lyon; Promotor:
Pr. Pierre Girier, geassocieerd
hoogleraar algemene geneeskunde
; juryleden: Pr. Jacques
Vedrinne, prof. em. in de
wetsgeneeskunde etn Pr. Alain
Moreau, geassocieerd hoogleraar
algemene geneeskunde.
De bijzonder verhelderende
doctoraatsdissertatie is hier in
de bijlage bijgevoegd in
pdf-formaat in het Frans.
Een verkenning van het document
is beslist aanbevolen.
Salutations amicales
Citaat uit blz. 31 van de masterthesis van E
Kaplan
“Uit de resultaten blijkt namelijk dat de mate
van ouderverstoting volgens vaders in 45 %
van de gevallen mild, 6 % matig en in 21% van de
gevallen ernstig te noemen is. Daarentegen
geven 28 % van de vaders aan dat er geen sprake
is van ouderverstoting. Volgens moeders
betreft het in 49% van de gevallen een milde
vorm, 5 % matig en 10% een ernstige vorm. 36 %
van de moeders vindt dat er geen sprake is van
PAS.
Deze resultaten lijken tegenstrijdig met de
bevindingen van het onderzoek van Ed Spruijt en
zijn collega’s (2005). Uit het onderzoek van Ed
Spruijt en collega’s (2005) kwam immers naar
voren dat PAS wel voorkomt in Nederland, maar
dat de ernstige vorm niet of nauwelijks
voorkomt. Het hoge percentage van de ernstige
vorm van ouderverstoting in dit onderzoek kan
mogelijk verklaard worden doordat het in dit
onderzoek alleen recente scheidingsgezinnen
betreft.”
Les parents en conflit ne sont plus en
mesure d’assurer leurs tâches éducatives
De l’enfant « clivé » à l’enfant sous
emprise
Le conflit parental et la séparation
altèrent l’image que l’enfant se fait de
ses parents ; à mesure qu’il grandit, il
a tendance à prendre le parti de l’un
des parents. Il « clive », organisant un
type de relation avec sa mère et un
autre avec son père sans liens entre
eux. Il sait qu’il faut adopter un
comportement avec l’un et un autre
comportement avec l’autre parent et
s’organise entre ces deux « cultures »,
les relations perdurent sur la base de
cette séparation. Quel que soit son âge
il perçoit rapidement comment il doit se
comporter, s’exprimer, quelle liberté
personnelle il possède lorsqu’il est
avec un parent ou avec l’autre. Dans
neuf cas sur dix, cela n’a pas de
retentissement sur sa santé mentale ; il
développe une « bi culture » qu’il
apprend à gérer et qui stimule ses
capacités d’adaptation, décrit le
pédopsychiatre Yves Boudard (association
Acalpa, Lyon). Mais cette fonction de «
faux médiateur » peut aussi retentir sur
son psychisme.
Les effets seront tout autres lorsque
l’enfant est amené par un parent à
entrer dans ses vues, prendre son parti,
le modeler et, au final, à dénigrer son
autre parent avec une intensité et une
constance si vives que cet autre parent
finit par être rayé de la vie de
l’enfant.
L’enfant devient l’instrument de
disqualification d’un parent par l’autre
; il n’est plus maître de ses émotions,
de ses jugements. Il arrive souvent que
ce parent disqualifiant se pose comme
victime ; les sentiments de protection
de l’enfant se portent sur le parent
affaibli, victime de l’autre.
Le parent manipulateur se présente
généralement comme le « bon » parent, le
bon éducateur, celui qui est tout dévoué
à son enfant et le protège des
agressions ou des projets inadaptés de
l’autre, le « mauvais » parent. Ce qui,
selon lui, est prouvé par le fait que
l’enfant le préfère à l’autre. « Il se
présente comme un bon parent qui aime
ses enfants et respecte leur volonté.79
» Les évènements de la vie peuvent
renforcer cette conviction chez
l’enfant. Un exemple courant : la mère
refuse plusieurs fois de respecter les
droits de visite et d’hébergement, la «
réponse » du père consistera à refuser
de payer la pension alimentaire. Si la
mère dit à l’enfant : « ton père ne
s’occupe pas de toi, il ne donne plus
d’argent », l’enfant qui ne sait pas
pourquoi la pension alimentaire n’est
plus versée, croira facilement les
propos maternels. Comment avoir envie de
maintenir des liens dans de telles
conditions ? Les adolescents sont
intransigeants, « ils ont des croyances
inébranlables » souligne la psychologue
Mireille Lasbats, qui leur rend très
difficile d’envisager d’autres points de
vue.
Les effets d’une telle emprise sont
destructeurs pour la construction
psychique de l’enfant et de l’adolescent
mais ne sont pas toujours apparents.
Ainsi par exemple, un enfant tiraillé
entre ses parents semble aller mieux,
être apaisé, stabilisé à l’école depuis
qu’il a choisi son camp, celui du « bon
parent » et de ses bons modes éducatifs.
Ce clivage entre le « bon » et le «
mauvais » parent se réalise chez
l’enfant ou l’adolescent au prix de
dégâts psychologiques importants et
durables. Les professionnels relèvent
que l’enfant une fois devenu adulte peut
éprouver une forte culpabilité en
découvrant qu’il a été, malgré lui,
l’instrument utilisé pour disqualifier
son autre parent.
Une pathologie du lien : l’aliénation
parentale
« Si la séparation parentale s’est
banalisée, la souffrance de l’enfant,
souvent otage de l’amour de ses parents
reste d’une constante actualité. La
pratique du contentieux familial me
conduit à un constat : l’inféodation
fréquente de l’enfant à l’un de ses
parents, jusqu’au refus de rencontrer
l’autre. Que de haine, irrationnelle,
infondée pour ces enfants qui épousent
la cause du parent auprès de qui ils
vivent. Je n’en n’ai pas rencontré de
plus vive au coeur des enfants pourtant
victimes de maltraitance ou de sévices
parentaux…l’impuissance de la justice et
de ses intervenants est poussée au
paroxysme dans ces situations. Le parent
aimé devient martyr sacralisé pour la
cause de cet enfant à protéger des
affres de l’autre » déclarait Josiane
Bigot, magistrat, lors d’une rencontre
avec la Défenseure des enfants.
Inféodation, dénigrement, refus
catégorique de voir un parent,
aliénation parentale… la diversité des
termes reflète sans doute les
incertitudes de définition d’un concept
: l’aliénation parentale mis sur le
devant de la scène par l’américain
Richard Gardner il y a une quinzaine
d’années.
Cette situation dans laquelle un enfant
« est confisqué » par un parent et qui
est conduit à refuser tout contact avec
une partie de sa famille est « un
symptôme typique de la modernité.80 »
L’aliénation parentale se développera ou
non selon le fonctionnement de l’entité
familiale ; les familles dans lesquelles
les relations parent-enfant sont très
fusionnelles ont beaucoup moins la
capacité de gérer une rupture y sont par
là même plus exposées.
Le concept de syndrome d’aliénation
parentale (SAP) est très critiqué.
Il est farouchement défendu par les
associations de pères. « L’aliénation
parentale fonctionne très bien dans
certains contextes anglo-saxons mais se
heurte à une réticence très forte dans
la société française très marquée par la
psychanalyse freudienne. 81 »
On ne trouve pas ce terme dans les
ordonnances mais dans les expertises, il
est d’abord l’affaire des psys remarque
une juriste, mais, de son côté, l’expert
psychologue Fayçal Ouertari note que «
les cliniciens ne sont pas d’accord
entre eux. » Les différents
professionnels rencontrés par la
Défenseure n’ont pas tous la même
opinion sur ce phénomène : son
intensité, sa fréquence. Aujourd’hui, le
SAP est peu employé dans les décisions
judiciaires françaises. Il n’est pas
plus repris comme pathologie dans la
littérature psychiatrique ni intégré au
manuel diagnostic et statistique des
troubles mentaux le DSM IV, référence
internationale. L’inscription dans cet
ouvrage est d’ailleurs un des buts des
tenants du SAP.
Selon Richard Gardner, « l’aliénation
parentale est un processus qui consiste
à programmer un enfant pour qu’il haïsse
un de ses parents sans que cela soit
justifié. Lorsque le syndrome est
présent, l’enfant apporte sa propre
contribution à la campagne de
dénigrement du parent aliéné. [..]
L’enfant est amené à haïr et à rejeter
un parent qu’il aime et dont il a
besoin. Le lien entre l’enfant et le
parent aliéné sera irrémédiablement
détruit. […] La proportion entre les
hommes et les femmes qui induisent un
tel désordre psychologique chez les
enfants tend actuellement à
s’équilibrer. Le parent aliénant est
soutenu par des membres de sa famille ce
qui renforce son sentiment d’être dans
le vrai.[…] La tâche diagnostique doit
être confiée à un professionnel de la
santé mentale qui connaît ou a étudié ce
type de maladie. 82 »
Dans ses guides pour les parents et les
professionnels, Gardner a présenté une
description détaillée du phénomène en
identifiant un éventail de comportements
chez l’enfant et les parents qui lui
sont rattachés.
Considérée comme du registre de la
manipulation mentale, proche des
processus mis en oeuvre par les
mouvements sectaires, l’aliénation
parentale induit des comportements
difficilement cernables et identifiables
notamment par le droit ; les faits
matériels sont difficilement
objectivables. L’un cependant est
évident : la non-représentation d’enfant
réitérée. Lorsque la justice réagit peu
à ce non-respect de la loi, elle en
vient à installer le parent dans une
conviction d’impunité et de toute
puissance et donne ce modèle à son
enfant, estiment des psychologues. Dans
les cas les plus graves « la loi de la
jungle s’installe dans la famille avec
les enfants comme enjeu principal, avec
comme conséquence que la loi du meilleur
manipulateur ou du plus fort l’emporte.
83 »
L’absence de consensus social et
scientifique à propos du SAP nourrit des
insatisfactions
et des polémiques. Il n’en demeure pas
moins que de nombreux professionnels
rencontrés font état de situations qui,
sans épouser les classifications et les
théories de Gardner, montrent que
l’enfant est instrumentalisé dans le
conflit parental. Il se retrouve au cœur
d’une guerre conjugale ; le but d’un
parent est de disqualifier l’autre :
soit en le faisant passer pour une
personne atteinte de troubles
psychiques, parfois même pour un malade
mental, soit en s’assurant d’une emprise
sur l’enfant et en poussant celui-ci à
s’écarter de ce parent. Cependant,
pondèrent-ils, il ne s’agit pas des cas
les plus fréquents. Par ailleurs, ils
reconnaissent aussi que différents
degrés existent dans
l’instrumentalisation de l’enfant par
les parents.
Dans les séparations très conflictuelles
une rivalité s’installe entre les
parents, chacun aimerait garder l’enfant
pour soi. Aussi la question du
positionnement de l’enfant par rapport à
ses parents est-elle cruciale. Le parent
recherche narcissiquement le soutien de
son enfant, aussi va-t-il, plus ou moins
consciemment, lui donner des raisons de
le soutenir lui et non pas l’autre
parent. Ce parent « aliénant » détruit
la représentation que l’enfant a de son
autre parent et même du couple parental
et des liens qui peuvent se tisser entre
les personnes, Il le fait se construire
dans la violence et le mensonge »
explique le psychologue Fayçal Ouertani.
Psychologiquement l’enfant se
transforme, renonce à être lui-même pour
calquer son discours sur celui du parent
et coller à la réalité décrite par
celui-ci. Il y a là une destruction
psychique repérable dans des
comportements d’autodestruction, de
violence tournée contre soi-même ou
contre l’extérieur. Il se peut que
l’entourage se sente l’otage de l’enfant
qui affirme, par exemple, qu’il se
suicidera ou fuguera…si on le force à
aller chez son autre parent.
Le basculement d’une position d’enfant
aimant vers le rejet massif et
quelquefois violent de l’autre parent
peut être progressif tout comme il peut
se produire rapidement, en quelques
semaines, si l’enfant se sent pris dans
un contexte émotionnel intense. Le souci
de protéger le parent qui lui paraît le
plus faible, l’emprise psychologique, la
manipulation délibérée peuvent le
conduire à s’écarter du parent décrié.
Ce reniement retentit sur l’ensemble des
relations intra familiales, d’autres
membres de la famille se trouvant plus
ou moins amenés à prendre parti. Un tel
travail de sape laissera des traces ;
l’enfant devenu adulte éprouvera « une
culpabilité tardive en affrontant la
réalité du mensonge » et hésitera à
faire confiance aux autres. « Personne
ne peut se construire ainsi dans la
négation de soi et la négation de la
relation aux autres. Il faut que
l’enfant puisse devenir lui-même, se
percevoir comme sujet et comme sujet
libre. »
« Pathologie du lien », l’aliénation
parentale implique une véritable prise
en charge, spécialisée pour l’enfant qui
est touché. Il ne s’agit pas là de
médiation mais de thérapie assurent les
professionnels. Le premier soin c’est la
protection contre les abus psychiques,
affirmeMireille Lasbats psychologue et
expert. Elle regrette que les
professionnels, y compris les
thérapeutes, soient peu formés à la
compréhension de ce phénomène et
n’utilisent pas toujours les bonnes
ressources. Son expérience l’a
convaincue en effet qu’il faudrait
repenser l’approche thérapeutique
utilisée dans ces cas. Lorsque le
thérapeute ne décèle ou ne prend pas en
considération ce contexte parental si
particulier, la durée, la répétitivité
du dénigrement, l’intervention n’aura
que peu d’effet sur l’enfant. Dans ces
situations il est d’autant plus
difficile de décoder la parole de
l’enfant et de comprendre ses besoins. «
Dans une expertise, précise Mireille
Lasbats pour qui 10%de ses expertises
civiles sont consacrées à l’évaluation
d’une aliénation parentale, il faut
prouver que l’enfant avait de bonnes
relations, que l’étayage était solide
avec l’autre parent avant que celui-ci
ne soit disqualifié à l’extrême. »
Bien évidemment l’enfant n’est pas
toujours conscient des stratégies dont
il est l’objet ; pour une part elles se
concrétisent par des demandes auprès de
différents professionnels (médecins,
enseignants, psychologues…) de
certificats ou d’attestations le
désignant lui comme le « bon parent »
qui aime son enfant, sait s’en occuper
et le respecter.
Les désarrois des professionnels en
prise directe avec le conflit…
78 Claude Martin, Des effets du
divorce et du non-divorce sur les
enfants, Recherches et Prévisions
Cnaf, n° 89, septembre 2007.
79 Benoît Van Dieren, La protection
des enfants au cours des séparations
conflictuelles, colloque de la
Fondation pour l’enfance, mars 2007.
80 Benoît Bastard, Regards pluriels
sur l’aliénation parentale, colloque
Bruxelles, mai 2004.
81 Benoît Bastard, Regards pluriels
sur l’aliénation parentale, colloque
Bruxelles, mai 2004.
82 Extraits de la Brochure réalisée
par l’Association l’enfant et son
droit, Lyon.
83 Benoît Van Dieren, psychologue,
La justice face au processus
d’aliénation parentale, Conférence
prononcée dans le cadre de la
formation de magistrats par le
Conseil Supérieur de la Justice,
2005, Belgique.258 blz. in pdf formaat: Rapport 2008 de la
Défenseure des Enfants: «Enfants au cœur des
séparations parentales conflictuelles»
ANTWERPEN -
OM: "Een moeder van
twee kinderen naar
de cel sturen is
niet sympathiek"
De Antwerpse
strafrechter
veroordeelde vrijdag
Christel M.
(38) uit Zwijndrecht
tot een effectieve
celstraf van één
jaar voor de
"psychische moord"
op haar ex. Het
resultaat van een
schrijnende
vechtscheiding is
dat twee dochters
van (intussen 12 en
14) dienden
geplaatst en van
daaruit met de taxi
naar school gebracht
worden. Openbaar
aanklager Bart De
Smet had het over
"een psychische
moord op de vader
door de emotionele
vergiftiging van de
kinderen".
1
jaar cel voor moeder die contact tussen
kinderen en hun vader verhinderde
Transcript VTM nieuws 21/08/2008
VTM nieuws
“Een gescheiden moeder van twee kinderen is
veroordeeld tot een jaar cel
omdat ze had verhinderd dat de kinderen
contact hadden met hun vader volgens
de rechter heeft ze daarmee hun kinderen
moreel en psychisch mishandeld. Het is erg
uitzonderlijk dat de rechter zo een strenge
straf oplegt de vader van de kinderen is
opgelucht dat er eindelijk een uitspraak is
maar een gevangenisstraf vind hij toch ook
geen oplossing.”
Aagje Vanthomme doet verslag
“Schaarse foto’s van zijn kinderen die G.L.
sinds zijn echtscheiding 4 jaar geleden
nauwelijks heeft gezien, hij had wel
omgangsrecht maar zijn ex-vrouw stak daar
telkens een stokje voor.
De vader
“Toen het huwelijk stuk liep heb ik de
verwittiging gekregen van als je doorgaat
dan ga je nooit de kinderen krijgen en we
zijn nu 4 jaar verder en het blijkt nog
steeds zo.
Aagje Vanthomme
Na jaren van gerechtelijke procedures is
zijn ex-vrouw nu veroordeeld tot een jaar
gevangenis omdat ze de kinderen moreel en
psychisch heeft mishandeld een hoofd
uitzonderlijke straf.
-de vader- is er zelf ook niet echt blij
mee.
De vader
Als je als ouder probeert goed op te voeden,
ook al leef je apart van elkaar moet je in
eerste instantie naar de kinderen kijken en
een mama in de gevangenis steken is niet de
oplossing.
Aagje Vanthomme
Maar ondertussen heeft ie zijn kinderen nog
steeds niet gezien, hij vreest dat dat
misschien ook nooit zal gebeuren
De vader
Ze bezien mij als een soort boeman of als
een persoon die hen kwaad komt aandoen
terwijl dat ik eigenlijk de beste
bedoelingen heb met de kinderen
Aagje Vanthomme
Hun moeder was niet bereikbaar voor
commentaar maar haar advocate zegt dat ze in
beroep gaat.
* * * *
Wat
zegt de Belgische Wet?
Art. 374Burgerlijk Wetboek
…Hij (de rechter) kan eveneens bepalen welke
beslissingen met betrekking tot de opvoeding
alleen met instemming van beide ouders
kunnen worden genomen. Hij bepaalt de wijze
waarop de ouder die niet het ouderlijk gezag
uitoefent,
persoonlijk contact met het kind onderhoudt.
De strafwet art. 432SW >> cfr. “cel omdat ze
had verhinderd dat de kinderen contact
hadden met hun vader” dat is dus de reden en
goede weergave van de wet
§ 2.
Indien de schuldige het minderjarige kind
meer dan vijf dagen verborgen houdt voor
degenen die het recht hebben het op te eisen
of het minderjarige kind onrechtmatig
buiten het grondgebied van het Koninkrijk
vasthoudt, wordt hij gestraft met
gevangenisstraf van een jaar tot vijf jaar
en met geldboete van vijftig frank tot
duizend frank, of met een van deze straffen
alleen.
Is de schuldige geheel of ten dele ontzet
uit de ouderlijke macht, dan is de
gevangenisstraf minstens drie jaar.
§ 3. Wanneer over de bewaring van het
minderjarige kind mocht zijn beslist, hetzij
gedurende het verloop of ten gevolge van een
geding tot echtscheiding of tot scheiding
van tafel en bed, hetzij in andere bij de
wet bepaalde omstandigheden, dan worden de
straffen bepaald in de §§ 1 en 2 toegepast
op de vader of de moeder die
het
minderjarige kind onttrekt of poogt te
onttrekken aan de bewaring van hen aan wie
het krachtens de beslissing is toevertrouwd,
die het niet afgeeft aan degenen die het
recht hebben het op te eisen of die
het, zelfs met zijn toestemming, ontvoert of
doet ontvoeren.
Een dikke proficiat aan VTM
zou ik zeggen, omdat als je een
familiezender
wil zijn, dan moet je ook investeren om
kwaliteit te kunnen leveren in nieuws rondom
familiale zaken. concurrent EEN had het over
bezoekrecht (wat echt denigrerend is en ook
een belediging naar de kinderen toe cq.
heeft dat kind nog recht om thuis te komen
bij zijn twee ouders?) waarbij een anonieme
getuige wat over de scheidingsproblematiek
kwam vertellen waarbij de moeder de kinderen
verhinderde om contact te hebben met hun
vader die ook met het
rechtbank-in-rechtbank-uit-syndroom bevangen
zat maar geen kinderen bij hem thuis kwamen
zoals de rechter bepaald had.
Protesterende ouders eisen van het Duitse gerecht
dat ze hun kinderen kunnen blijven verzorgen na een
(echt)scheiding
1é Nationale
Familie-enquête van
delta lloyd
Opmerkelijke cijfers: onomkeerbare
evolutie in Belgische samenleving
‘Nieuwe’ levensvormen maken de Belg niet
gelukkiger
* 19% van de Belgen heeft kinderen uit een
vorige relatie
* 30% van de Belgische gezinnen met kinderen
leeft niet volgens het traditionele
gezinsmodel
* 1 ouder op 5 krijgt kinderen met meerdere
partners
* 35% van de gezinnen met kinderen van
Belgen jonger dan 30 jaar zijn
eenoudergezinnen
* Alimentatiegeld, opvoeding en organisatie
van de kinderen en nakomen van afspraken
zijn de
grote struikelblokken tussen ex-partners
* 45% van de Belgen vindt homo-ouderschap OK
* 10% van de volwassen Belgen woont in bij
zijn ouders en 62% van de Belgen vindt dat
ze daar zo lang mogen blijven als ze willen
* 33% van de alleenstaanden kunnen zich een
eigen woning veroorloven vergeleken met 62%
bij
de doorsnee Belg
Nieuw-samengestelde gezinnen maken vijf keer
meer een testament op dan het Belgische
doorsnee gezin
AMSTERDAM -
Scheiden doet
lijden. Dit gaat
vooral op voor
kinderen. Van de
tien kinderen zijn
er twee die helemaal
geen contact meer
hebben met hun vader
en twee bij wie het
contact slecht werd.
ASSEN - De uitspraak
in de zaak tegen
kinderontvoerder
Hadi Deliba is voor
onbepaalde tijd
uitgesteld.
Dat heeft de
rechtbank bepaald.
Tegen de 37-jarige
Deliba werd vorige
maand 8 jaar cel
geëist voor het
laten voortduren van
de ontvoering van
zijn zoontje Hamza.
In 1999 haalde hij
het toen bijna
2-jarige jongetje
bij zijn moeder in
Assen vandaan en
bracht hem onder bij
familie in Algerije.
Voor de ontvoering
en het voortduren
daarvan is hij al 2
keer veroordeeld.
Als het aan het
Openbaar Ministerie
ligt komt daar nog
een veroordeling bij
omdat hij niet
meewerkt aan de
terugkeer van het
kind. Volgens Deliba
heeft hij dat niet
meer in handen omdat
zijn oom voogd over
het kind zou zijn.
De rechtbank in
Assen komt over 2
weken met een
tussenvonnis.
noot
van
f4j.be
Nederland
zet
een
vader
nu
al 9
jaar
gevangen
maar
doet
letterlijk
niets
tegen
kinderontvoerende
moeders
in
eigen
land.
Zelfs
aangiften
noteren
lastens
de
moeder
is
voor
de
politie
er
al
teveel
aan.
Zie
video's
"handhaving"
van
de
Amsterdamse
vadertop
op
youtube
Senator
Guy Swennen (sp.a) trekt
de komende twee jaar ten
strijde tegen
oudervervreemding. Hij
begint met twee
wetsvoorstellen. “In
België mag men het
aantal kinderen dat één
van de ouders niet meer
wil zien, schatten op
circa achtduizend.
Vooral vaders zijn daar
het slachtoffer van.”
Kinderen die op twee
adressen wonen - in
een gezin waarvan de
ouders in
co-ouderschap leven
- moeten ook
officieel op die
twee adressen kunnen
worden ingeschreven.
Dat vraagt de
Vlaamse minister van
Gelijke Kansen
Kathleen Van Brempt
naar aanleiding van
de Dag van het
Gezin. Nu kan dat
niet en vallen hun
ouders naast
allerlei kortingen
zoals goedkope
abonnementen bij het
openbaar vervoer,
aftrek van de
hypothecaire
lening,...
Van Brempt kent
dergelijke gezinnen
vanaf 1 juli alvast
de kortingen toe
waar ze bij De Lijn
recht op hebben. Ze
roept ook alle
ministers op om alle
verdoken
discriminaties
tegenover
niet-klassieke
gezinnen op te
zoeken en af te
schaffen. Van Brempt
pleit intussen ook
voor een wettelijk
recht op
kinderopvang. (belga/tdb)
Video:
VTM Het Nieuws 13 uur
Klik op de afbeelding
Video:
VTM Het Nieuws 19 uur
Klik op de afbeelding
Patrick Garnier
Bobby de hond of Kittie de poes belanden na
een echtscheiding meestal bij hun bazin. In
meer dan 59 procent van alle gevallen
krijgen de dames de voogdij over het
huisdier.
Slechts vier procent van alle echtgescheiden
mannen mag nog voor de hond, poes of parkiet
zorgen. Dat schrijft de Britse krant
Independent on Sunday.
>>
lees meer
Vlaams minister voor
Gelijke Kansen heeft
afgelopen weekend in
enkele Vlaamse kranten
een lans gebroken voor
een verlenging van het
vaderschapsverlof, dat
na 2002 werd uitgebreid
van drie tot tien dagen.
Voor
de minister is tien
dagen nog te kort en
hebben mannen daardoor
"geen gelijke kansen"
aangezien ze door die
korte termijn meteen een
achterstand oplopen op
het vlak van de
"binding" met hun baby.
Bovendien gaat de
regeling uit van een
klassiek patroon waarbij
de zorg voor de baby
grotendeels voor de
rekening van de mama is.
Van
Brempt zelf is niet
verantwoordelijk voor
een eventuele verlenging
van het
vaderschapsverlof. Dat
is haar federale
collega, Josly Piette.
Die heeft alvast beloofd
dat de kwestie na 23
maart op tafel wordt
gelegd.
Begint het Antwerpse
gerecht in navolging
van Gent het ook te
menen inzake het
gemis van
gezinsleven?
ANTWERPEN / MINSK - 'Onttrekking van minderjarigen' en kinderontvoering zijn 'voortdurende misdrijven'
De Wit-Russische vrouw die vorige week vrijdag nog voor de vijfde correctionele kamer bij de Antwerpse rechtbank twee jaar cel tegen zich hoorde vorderen in een delicaat dossier over parentale ontvoering, stond maandag terecht voor de tweede kamer wegens 'onttrekking van minderjarigen'. Tot haar verbijstering en die van haar advocaat werd ze op het einde van de behandeling op vraag van de openbaar aanklager plots aangehouden op grond van een nieuwe klacht.
Dit is de
tweede keer in de laatste 25
jaar, en op korte tijd, dat in
het Nederlandstalig Belgie een
moeder die voor het achter-
verborgen- of vasthouden van
kinderen daadwerkelijk meer dan 14
dagen de gevangenismuren langs de
binnenkant moet bewonderen. Zijn dit
de eerste tekenen dat het gerecht
vaders en moeders gelijk voor de wet
wil gaan behandelen?
Als ze een man
was geweest, die
schoolmeisjes
had misbruikt,
was ze behandeld
als een
verachtelijke
pedofiel
Open Vld:
Marino
Keulen:
Goedkope
woonlening
voor beide
co-ouders
“Begin 2008 moeten
beide co-ouders die
evenveel voor hun
kinderen zorgen, een
lening bij het
Vlaams Woningfonds
kunnen krijgen.” Dat
zegt Vlaams Open
Vld-minister van
o.a. Wonen, Marino
Keulen. Nu komt
enkel diegene bij
wie het kind zijn
domicilie heeft in
aanmerking voor een
goedkope woonlening.
Daardoor lopen heel
wat aanvragers hun
lening met 1,5 tot 3
% intrestlast mis.
Via een
‘verhoudingsgewijze’
lening aan beide
ouders, wil minister
Keulen het probleem
in de 1ste helft van
2008 aanpakken.
Wie in aanmerking
wil komen voor een
goedkope lening bij
het Vlaams
Woningfonds, moet
ten minste 1 kind
ten laste hebben.
Bij co-ouderschap is
dit in de praktijk
vaak het geval maar
op papier niet.
Daardoor lopen heel
wat personen hun
goedkope lening mis,
en dit terwijl hun
financiële situatie
na de echtscheiding
vaak al niet
positief is.
Minister Keulen
erkent het probleem
en wil het euvel
begin 2008 de wereld
uit helpen. Keulen:
“Ik wil een
redelijke oplossing
voor de aanvrager en
de belastingbetaler,
want een volle
lening voor 2
woningen op basis
van 1 kind, kan
niet. Daarom mijn
idee om een
‘verhoudingsgewijze’
lening aan beide
ouders toe te
staan.”
Het Vlaams
Woningfonds doet er
alles aan om
eenoudergezinnen te
helpen met hun
huisvestingsproblemen.
Zo werden in de loop
van vorig jaar aan
635 alleenstaande
ouders met
kind(eren) een
lening toegekend.
Daarbovenop heeft
het fonds een jaar
geleden 100 miljoen
euro bij gekregen.
Vanaf 2008 komt hier
nog eenzelfde bedrag
bovenop om mensen
die door de banken
worden geweigerd te
helpen.
Sinds de zomer van
vorig jaar geldt het
co-ouderschap als
wettelijke standaard
bij echtscheidingen.
Niet afgeven
kinderen wordt duur
aangerekend
OOSTVLETEREN
- Ann V. (41) uit
Oostvleteren werd in
Ieper veroordeeld
tot acht maanden cel
met drie jaar
uitstel, voor het
niet meegeven van
haar twee jongste
kinderen aan haar
man. Daarnaast moet
ze haar man ook nog
2.500 euro
schadevergoeding
betalen.
CBS) Families
across Britain are
spending quality
time over the
holidays, except for
the many fathers who
aren’t, because the
courts or their
former partners
won’t allow them
access to their
children.
In the vast majority
of cases here,
mothers receive
residence,
regardless of how
involved the father
was the children’s
lives before the
parents separated.
Government figures
indicate that more
than 90 % of the
time mothers are
awarded residence (custody)
of the children.
Since 90% of divorce
cases never get to
court, it is
presumed 90% of
fathers are
satisfied. The fact
is, most men know
the odds are stacked
against them, and
don’t have the money
or heart to go
through a
debilitating legal
process they are
sure to lose.
Per jaar
krijgen
70.000
thuiswonende
kinderen
te maken
met
scheiding
van hun
ouders.
Had
voorheen
25
procent
van de
kinderen
na een
scheiding
geen
contact
meer met
de
uitwonende
ouder
(meestal
de
vader),
nu is
dat zo’n
17
procent.
Overzicht
van recent
sociaal-wetenschappelijk
onderzoek naar de gevolgen
van ouderlijke scheiding
voor kinderen en jongerenMeestal gaat
het met kinderen na een
scheiding goed, maar een
aantal houdt problemen. Ed
Spruijt beschrijft deze
problematiek in
Scheidingskinderen
vanuit verschillende
gezichtspunten:
sociologische, pedagogische,
juridische, psychiatrische
en op het gebied van
preventie en interventie.
Vragen die daarbij aan de
orde komen zijn: Waar gaan
de kinderen wonen? Welke
adviezen geeft de Raad voor
de Kinderbescherming? Hoe
erg zijn ouderlijke
conflicten? Welke problemen
hebben kinderen? Hoe vaak
komen oudervervreemding en
huiselijk geweld voor? Wat
zijn de effecten van
wetgeving, voorlichting en
cursussen voor ouders en
kinderen?
Schriftelijke vraag van
volksvertegenwoordiger Bert Schoofs aan de
minister van Justitie met betrekking tot het
aantal veroordelingen wegens het beïnvloeden
van de kinderen door één ouder met het oog
op het beschadigen of verbreken van het
contact met de andere ouder na of ten
gevolge van een tussengekomen echtscheiding
of bij beëindiging van de wettelijke of
feitelijke samenwoning.
Volksvertegenwoordiger
Schoofs antwoordde aan f4j.be
Beste heer
Schoofs,
Is het
mogelijk de
vraag
opnieuw voor
te leggen
aan de
nieuwe en
bevoegde
minister van
justitie?
Met
vriendelijke
groeten
f4j.be
Geachte,
Uiteraard is
deze vraag
reeds
opnieuw
ingediend:
ik houd u
stipt op de
hoogte van
het antwoord
van de
minister.
Met
vriendelijke
groeten,
Bert
Schoofs
Ondergetekende wenst van de minister van
Justitie te vernemen of er statistieken
bijgehouden worden met betrekking tot de
vonnissen van zowel de burgerlijke (jeugd-)
als de strafrechter waarin wordt geoordeeld
dat een ouder ingevolge een
echtscheidingsprocedure of na de
echtscheiding, of ter gelegenheid van de
beëindiging van de feitelijke of wettelijke
samenwoning, schuldig is aan het aanzetten
van de kinderen tot het afwijzen van het
contact met de andere ouder.
Deze vraag wordt gesteld
in het licht van de stelling van professor
Gardner die stelt dat het zogenaamde
“programmeren om de andere ouder te haten”
ingrijpender is dan seksueel misbruik of
lichamelijke mishandeling van het kind.
Ondergetekende wenst van de minister
eveneens het volgende te vernemen in het
kader van deze problematiek:
-
Hoe vaak desgevallend een ouder dit misdrijf
heeft begaan en werd bestraft?
-
Welke zijn de meest voorkomende straffen
terzake?
-
Kan de minister een cijfer plakken op het
aantal vaders respectievelijk het aantal
moeders die in dit soort zaken werden
veroordeeld?
-
Kan de minister duidelijk maken welke de
burgerlijke consequenties zijn van de
voornoemde bestraffingen, meer bepaald in
hoeverre de hoofdverblijfplaats telkens werd
omgedraaid omwille van het feit dat werd
vastgesteld dat de ene ouder de kinderen
tegen de andere ouder opzette?
vraag Vraag
gepubliceerd zonder antwoord Termijndatum
06/04/2007
Vraag Op 4 september 2006
werd de wet van 18 juli 2006 tot het
bevoorrechten van een gelijkmatig verdeelde
huisvesting van het kind van wie de ouders
gescheiden zijn en tot regeling van de
gedwongen tenuitvoerlegging inzake
huisvesting van het kind, gepubliceerd in
het Belgisch Staatsblad. Deze nieuwe wet
bepaalt onder meer dat de zaak ingeschreven
blijft op de rol van de jeugdrechtbank tot
de kinderen op wie het geschil betrekking
heeft, ontvoogd zijn of de leeftijd van
wettelijke meerderjarigheid hebben bereikt.
In geval van nieuwe elementen, kan de zaak
opnieuw voor de rechtbank worden gebracht
bij conclusie of bij een schriftelijk
verzoek dat wordt neergelegd bij of gericht
is aan de griffie.
1. Hoeveel zaken
werden sinds de inwerkingtreding van de
nieuwe wet opnieuw opgeroepen voor de
jeugdrechtbank ingevolge deze "permanente
aanhangigmaking"?
2. Is het
mogelijk een opsplitsing te geven per
jeugdrechtbank?
Auteur
Sabien Lahaye-Battheu, VLD Departement
Vice-Eerste Minister en Minister van
Justitie Sub-departement Justitie Titel
Jeugdrechtbanken. - Gescheiden ouders. -
Kinderen. - Huisvesting. Datum indiening
06/03/2007 Taal N Publicatie vraag B161
Publicatiedatum 10/04/2007, 20062007 Status
Ziekte en zorgkosten na een scheiding
gemiddeld 48% hoger dan voor de gemiddelde Nederlander
